donderdag 19 februari 2009
Gewoon even een leuke binnenkomer!
Dit zijn die twee oude vrouwtjes is dat Russische traditionele boerderijding die voor ons gingen staan zingen en dansen!
donderdag 12 februari 2009
Pay Attention!
Oeh! Verkeerd gegaan! Ik ben begonnen bij het eerste verhaaltje en dat zit zegmaar bijna onderaan. Dus als je gaat lezen kan je beter bij de eerste dag beginnen en niet bij het einde. Dat is niet zo leuk! In een boek begin je toch ook niet achterin het verhaal?
Het laatste en ook kortste berichtje!
Na een dagje lekker ijsgevist te hebben, stond ik weer vroeg op. We moesten om half 10 op school zijn, om weer 2 lessen te volgen. Eerst een lesje engels. Ik wilde eigenlijk naar de sportles gaan, maar de leraar was ziek, dus kon het niet. Bij engels moest ik naast een Russische gozer zitten. Ik weet niet meer hoe hij heette, maar zijn kin bevatte een viezig baardje. Ga je scheren ofzo! Daarna zijn we naar een Russische les geweest. We hebben hier geleerd hoe je dankjewel moest zeggen en alsjeblieft. Daar hadden we niets aan, dat wisten we natuurlijk allang. Na het Russisch zijn weer naar de sportzal (ziet er fout uit, maar zo noemden die russen de sportzAAl.), waar we gingen volleyballen. Hanni heeft ook nog even mee gedaan, net zoals de Russische sportleraar. Muhahahah! Hij deed mee, ze voelden zich echt superstoer, maar we wonnen alsnog! Haha! Na het volleyballen moesten we nog een potje schaken of dammen. We moesten spelen tegen kinderen van nog geen 10 jaar, maar alsnog hebben we bijna allemaal het nog verloren. Beetje jammer, maar ach. We gunden het ze gewoon heel erg! Daarna weer een goddelijke maaltijd in de cafetaria. Een van de meisjes was jarig, dus kregen we allemaal een stukje taart. Naast de vieze soep en macaroni was het meester!... Dachten wij.... Die taart was vies! Ongelovelijk, echt! Hoe kan je iets zo vies maken. Daarna zijn we met de tram naar het oudste klooster van de stad gegaan. We kregen ook hier weer een rondleiding. Camiel vond het wel leuk om in een 1,5 m hoge berg sneeuw te stampen. De gids zei: 'Het kan nu nog, je hoofd in een berg russische sneeuw steken.' Zeg dat nou niet tegen Camiel, dan doet ie het echt. Ja, ik weet het, ik heb ervaring ermee. Spreek foute ideeen niet uit met hem in de buurt, hij doet het! Dat heeft wel voor een heel aantal goede lachmomenten gezorgd! Camiel stond dus op zijn hoofd in een berg met sneeuw. Hierna zijn we naar een souvenirwinkeltje gegaan, waar alle mogelijk denkbare souvenirs stonden. Ik heb hier nog een baboeska en een lelijk lepeltje gekocht.
Daarna zijn we met zijn allen naar een pizzeria geweest, waar we door Moor en Hanni getrakteerd werden op een halve pizza en weer eens pepsi. Hij was echt superlekker! Hierna zijn we naar een andere pizzeria geweest, waar we gezellig hebben gezeten en gedronken. Damian en ik hadden nog honger dus hadden we nog een pizza besteld. Na deze zaten we nog niet vol en het smaakte naar meer, dus hadden we er nog een haald. Dat was dus bijna 2 pizza's in 2 uur. SUPER! We gingen na 2 uur daar weg om naar een ander cafe te gaan. Ik wilde wel naar huis toe, maar mijn ventje had een beetje te veel bier gedronken dus was een beetje aangeschoten en wilde niet naar huis toe. Dan zouden zijn ouders merken dat hij had gedronken. Nou, dat had je toch? Laten we naar huis gaan! Neee!Nee! Het mag echt neit, we gaan verder! Nou, vooruit. Ik ben de slechtste niet. We liepen weg van alle cafe's op zoek naar een andere. We liepen langs 3 cafe's maar die waren allemaal niet goed genoeg. Vervolgens gingen we de tram in. Waarom zou je een tram nemen naar een cafe, terwijl je er langs eentje loopt? Zeg gewoon als je naar huis toe wilt, maar ga niet beloven dat we naar een cafe gaan en over zeggen: Nee, deze is niet. We hadden er al helemaal geen zin meer in en gingen toen dus ook maar naar huis toe. Mijn ventje wilde nu wel, zijn buzz was een stuk minder geworden. Meteen naar bed toe, toen we thuis kwamen. De volgende ochtend hadden we vrij, we hoefden toen pas weer om 2 uur op school te zijn. We zijn sochtends nog even naar de supermarkt geweest om nog 5 pakken van Ruslands lekkerste koekjes te kopen en roebels op te maken. Daarnaast ook nog wat chips en wat water en cola gekocht. Toen weer naar huis en rond 1 uur kwamen de ouders thuis om nog even samen te lunchen. Ik kreeg allemaal cadeautjes om huis te geven, het paste amper in mijn tas. Om 2 uur gingen we richting school. We moesten onze stukje voor de afsluitavond nog even oefenen. We hebben samen het volkslied, Het is een Nacht (van Guus Meeuwis) en Kalinka Malinka gezongen. En hoofd-schouders-knie-en-teen en toeter op je waterscooter. Heel leuk allemaal. Maar voor we dit allemaal konden opvoeren moesten we nog een voorstelling van 2 uur bekijken van de Russen zelf. Het was leuk om te zien, dit was allemaal in het Engels.Toch was het enigszins langdradig. Na ons geweldige optreden kregen we nog tasje met een boekje van de stad en nog watg kleine dingetjes van de school. Ook kregen we een ballon met een foto van de groep eraan. Deze ballonnen hebben we met zijn alles buiten opgelaten. Tegelijkertijd waren Robin en Camiel in hun zwembroek door de sneeuw aan het rollen. De sneeuw was al een paar dagen aan het smelten en weer opvriezen, dus het was redelijk hard en scherp. Ze hebben naast de foto's hier nog wel wat herrinneringen aan over gehouden. Na deze hilarische actie was er een disco in het auditorium. Maar daar hadden we helemaal geen zin in, want het was super rustig en er was stomme muziek. We zijn toen met de hele groep met de bus naar het centrum gegaan. Weer naar een pizzeria op zoek, maar de meeste zaten vol. We kwamen toen weer uit bij Mario, waar we al eerder waren geweest. We hebben hier een geweldig gezellige laatste avond gehad! De meeste zijn toen naar huis gegaan, we moesten die dag erna weer om half 6 weer op, om naar het vliegveld te gaan.
Het ontbijt was weer gezellig, lekkere kwark- en appel in bladerdeeg. Echt superlekker! Ik kreeg toen van moeder: twee flesjes cola, een zak cornflakes, 11 manderijnen en chocola. Mijn tas zat toen echt bomvol met alleen maar eten! Superlekker natuurlijk!
Het afscheid van moeder en zus was redelijk ongemakkelijk. Ze vonden het allebei heel erg leuk dat ik er was, maar huilen dat kwam er niet van (gelukkig!). Ik ben doen met paps en Dima met de auto 2 minuten naar het plein gereden. Daar hebben we van iedereen afscheid moeten nemen. Nastya en Alina hadden allebei echt de hele tijd tranen in hun ogen. Ik vond dat niet zo leuk, dat geeft een stom gevoel aan het einde. In een emailtje dat ik vandaag van haar ontving schreef ze: iedereen moest huilen toen jullie wegreden. Ik geloof dat de meeste nederlanders het ook niet zo leuk vonden, maar ik heb geen enkele traan gezien!
De busreis naar het vliegveld duurde weer 5 uur. Hilariteit ten top weer natuurlijk! De laatste keer gezeur van Snorry in het Russisch. Ik ga dat wel missen hoor. Maar het mooiste was nog wel dat ze Tie Sam Znajes zei!( het betekent Je weet het zelf wel. Een tijdje geleden was er in Nederland een bescheiden hitje: Jeweetzelluf. Tijdens onze Russische les in Nederland hadden we de lerares gevraagd hoe je jeweetzelluf in he Russisch zei: Tie Sam Znajes. Damian en ik hebben de hele week Tie Sam Znajes lopen roepen) Echt de mooiste Russische afsluiter die wij maar konden verzinnen! Bij de douane ging alles goed en geen enkele probleem. Achter de douane deed iedereen er alles aan om hun roebels op te maken. Robin, Arno, Camiel en Michael wilden nog wodka hebben. Robin en Camiel kregen het zelf mee, Anro en Michael waren nog te jong en moesten hulp van Moor hebben. De vlucht van Moskou naar Amsterdam liep vlekkeloos. Camiel wilt later graag piloot worden en had via een stewardess geregeld dat hij in de cockpit mocht kijken en het vluchtplan mocht hebben. Echt supervet voor hem natuurlijk! Na door de grens te zijn gekomen en onze bagage opgehaald te hebben, zagen we onze ouders weer! Na twee weken was dat wel weer even heel leuk! Een half uur arriveerde een vliegtuig uit Barcelona, waar mijn allerliefste vriendin in zat. Daar heb ik nog even op gewacht en toen was het weer terug naar huis. Over vlakke wegen. Zonder randdebielen die alles proberen af te snijden. Zonder Snorry die loopt te zeuren over blijven zitten. Ik vond het echt een super leuke ervaring en had het absoluut niet willen missen, maar teruggaan naar Rusland vind ik absoluut niet nodig. Er is niets te beleven.
Daarna zijn we met zijn allen naar een pizzeria geweest, waar we door Moor en Hanni getrakteerd werden op een halve pizza en weer eens pepsi. Hij was echt superlekker! Hierna zijn we naar een andere pizzeria geweest, waar we gezellig hebben gezeten en gedronken. Damian en ik hadden nog honger dus hadden we nog een pizza besteld. Na deze zaten we nog niet vol en het smaakte naar meer, dus hadden we er nog een haald. Dat was dus bijna 2 pizza's in 2 uur. SUPER! We gingen na 2 uur daar weg om naar een ander cafe te gaan. Ik wilde wel naar huis toe, maar mijn ventje had een beetje te veel bier gedronken dus was een beetje aangeschoten en wilde niet naar huis toe. Dan zouden zijn ouders merken dat hij had gedronken. Nou, dat had je toch? Laten we naar huis gaan! Neee!Nee! Het mag echt neit, we gaan verder! Nou, vooruit. Ik ben de slechtste niet. We liepen weg van alle cafe's op zoek naar een andere. We liepen langs 3 cafe's maar die waren allemaal niet goed genoeg. Vervolgens gingen we de tram in. Waarom zou je een tram nemen naar een cafe, terwijl je er langs eentje loopt? Zeg gewoon als je naar huis toe wilt, maar ga niet beloven dat we naar een cafe gaan en over zeggen: Nee, deze is niet. We hadden er al helemaal geen zin meer in en gingen toen dus ook maar naar huis toe. Mijn ventje wilde nu wel, zijn buzz was een stuk minder geworden. Meteen naar bed toe, toen we thuis kwamen. De volgende ochtend hadden we vrij, we hoefden toen pas weer om 2 uur op school te zijn. We zijn sochtends nog even naar de supermarkt geweest om nog 5 pakken van Ruslands lekkerste koekjes te kopen en roebels op te maken. Daarnaast ook nog wat chips en wat water en cola gekocht. Toen weer naar huis en rond 1 uur kwamen de ouders thuis om nog even samen te lunchen. Ik kreeg allemaal cadeautjes om huis te geven, het paste amper in mijn tas. Om 2 uur gingen we richting school. We moesten onze stukje voor de afsluitavond nog even oefenen. We hebben samen het volkslied, Het is een Nacht (van Guus Meeuwis) en Kalinka Malinka gezongen. En hoofd-schouders-knie-en-teen en toeter op je waterscooter. Heel leuk allemaal. Maar voor we dit allemaal konden opvoeren moesten we nog een voorstelling van 2 uur bekijken van de Russen zelf. Het was leuk om te zien, dit was allemaal in het Engels.Toch was het enigszins langdradig. Na ons geweldige optreden kregen we nog tasje met een boekje van de stad en nog watg kleine dingetjes van de school. Ook kregen we een ballon met een foto van de groep eraan. Deze ballonnen hebben we met zijn alles buiten opgelaten. Tegelijkertijd waren Robin en Camiel in hun zwembroek door de sneeuw aan het rollen. De sneeuw was al een paar dagen aan het smelten en weer opvriezen, dus het was redelijk hard en scherp. Ze hebben naast de foto's hier nog wel wat herrinneringen aan over gehouden. Na deze hilarische actie was er een disco in het auditorium. Maar daar hadden we helemaal geen zin in, want het was super rustig en er was stomme muziek. We zijn toen met de hele groep met de bus naar het centrum gegaan. Weer naar een pizzeria op zoek, maar de meeste zaten vol. We kwamen toen weer uit bij Mario, waar we al eerder waren geweest. We hebben hier een geweldig gezellige laatste avond gehad! De meeste zijn toen naar huis gegaan, we moesten die dag erna weer om half 6 weer op, om naar het vliegveld te gaan.
Het ontbijt was weer gezellig, lekkere kwark- en appel in bladerdeeg. Echt superlekker! Ik kreeg toen van moeder: twee flesjes cola, een zak cornflakes, 11 manderijnen en chocola. Mijn tas zat toen echt bomvol met alleen maar eten! Superlekker natuurlijk!
Het afscheid van moeder en zus was redelijk ongemakkelijk. Ze vonden het allebei heel erg leuk dat ik er was, maar huilen dat kwam er niet van (gelukkig!). Ik ben doen met paps en Dima met de auto 2 minuten naar het plein gereden. Daar hebben we van iedereen afscheid moeten nemen. Nastya en Alina hadden allebei echt de hele tijd tranen in hun ogen. Ik vond dat niet zo leuk, dat geeft een stom gevoel aan het einde. In een emailtje dat ik vandaag van haar ontving schreef ze: iedereen moest huilen toen jullie wegreden. Ik geloof dat de meeste nederlanders het ook niet zo leuk vonden, maar ik heb geen enkele traan gezien!
De busreis naar het vliegveld duurde weer 5 uur. Hilariteit ten top weer natuurlijk! De laatste keer gezeur van Snorry in het Russisch. Ik ga dat wel missen hoor. Maar het mooiste was nog wel dat ze Tie Sam Znajes zei!( het betekent Je weet het zelf wel. Een tijdje geleden was er in Nederland een bescheiden hitje: Jeweetzelluf. Tijdens onze Russische les in Nederland hadden we de lerares gevraagd hoe je jeweetzelluf in he Russisch zei: Tie Sam Znajes. Damian en ik hebben de hele week Tie Sam Znajes lopen roepen) Echt de mooiste Russische afsluiter die wij maar konden verzinnen! Bij de douane ging alles goed en geen enkele probleem. Achter de douane deed iedereen er alles aan om hun roebels op te maken. Robin, Arno, Camiel en Michael wilden nog wodka hebben. Robin en Camiel kregen het zelf mee, Anro en Michael waren nog te jong en moesten hulp van Moor hebben. De vlucht van Moskou naar Amsterdam liep vlekkeloos. Camiel wilt later graag piloot worden en had via een stewardess geregeld dat hij in de cockpit mocht kijken en het vluchtplan mocht hebben. Echt supervet voor hem natuurlijk! Na door de grens te zijn gekomen en onze bagage opgehaald te hebben, zagen we onze ouders weer! Na twee weken was dat wel weer even heel leuk! Een half uur arriveerde een vliegtuig uit Barcelona, waar mijn allerliefste vriendin in zat. Daar heb ik nog even op gewacht en toen was het weer terug naar huis. Over vlakke wegen. Zonder randdebielen die alles proberen af te snijden. Zonder Snorry die loopt te zeuren over blijven zitten. Ik vond het echt een super leuke ervaring en had het absoluut niet willen missen, maar teruggaan naar Rusland vind ik absoluut niet nodig. Er is niets te beleven.
Dag 6, Moskou en Mijn IJsvisavonturen
Hm... Weer niet gelukt om het kort te houden. Maarja, dit houdt jullie weer van de straat! Op de 6e dag zijn we gaan bowlen in dezelfde bowlingbaan als waar ik zondags ben geweest met mijn rus en zus. We moesten er om half 10 verzamelen, gelukkig werden we gebracht. De vorige avond probeerden Wouter, Damian, Charlotte en ik nog af te spreken om sochtends samen naar de bowlingbaan te lopen, maar dat lukte niet. De russen begrepen eerst dat we met alle 30 mensen erheen wilden lopen. Na 1o minuten russisch gebrabbel vroegen ze weer iets. Weer 10 minuten gebrabbel en er kwam weer niets uit. Ik deed nog een poging om het uit te leggen, maar na 3 woorden gezegd te hebben, zei er weer eentje de welbekende zin: 'I not understand.' We dachten: LAAT MAAR. Dat zeiden we ook, maar ze bleven nog 5 minuten doortetteren. We hadden er schoon genoeg van en liepen maar door. De russen volgenden ons gelukkig.
Nouja, half 10 dus. We stonden daar gezellig met zijn allen om 5 voor half 10. Keken we op het bord naast de deur: Opening Hours 10-22 u. Nee toch? Moeten we nog een half uur in deze kou staan? De meeste van ons hadden snowboots aan, maar ik dacht: Nee, nikes kunnen wel als we alleen gaan bowlen. Nee! Dat kan dus niet! Prepair for the worst! Dat heb ik wel geleerd. Maarja, we gingen bowlen. Het was allemaal heel gezellig. Ik zal op een baan met Moor, Romy, Wouter en Michael. Wouter en ik vonden het wel grappig om zo zacht mogelijk een bal te gooien (op het beeldscherm stond een snelheidsmeter). Ik gooide 2 km/h en hij kwam aan het einde. Wouter overtrof mij door een bal zo zacht te gooien dat hij stil kwam te liggen midden op de baan. Echt hilariteit ten top! Na het bowlen zijn we met alle russen naar een winkelstraatje gelopen om souveniers te kopen. Ik heb daar 2 baboeska poppetjes gekocht voor 300 rbl (6 euro) per stuk. Super cheap! Koopje! Daarna zijn we naar een pizzaria gegaan, mapиo (mario). Na deze veel te championrijke pizza wilde ik nog even gezellig met de groep gaan winkelen om vervolgens weer naar school te gaan (we moesten om 3 uur op school zijn om te discuseren over de verschillen in onderwijs tussen NL en RU). Mijn Rus wilde graag naar huis toe. Ik zei: Ik wil nog wel even blijven, ga jij maar als je wilt. Hij bleef verder meelopen. Hij vroeg het nog een keertje. Ik vroeg aan Nastya (Robins Rus) of ze wilde vertalen dat hij naar huis mocht gaan en dat ik hem dan op school zou zien. Toen zij nog bezig was met vertalen, liep hij de straat al over en zag ik hem pas weer op school. We zochten toen verder naar ansichtkaarten. Echt een onmogelijke taak. Daarna wilden we graag een supermarkt opzoeken voor de trip naar Moskou, de dag erna. We zijn toen de halve stad doorgelopen, snel een supermarkt in gegaan en waren op tijd weer op school. Hier kwam ik mijn rus tegen, superchagarijning. Ik van... Okeee! Die is boos. Ik vroeg aan hem of hij was uitgerust, hij antwoorde super kortaf. Prima: jij boos, ik negeer je boosheid en doe lekker vrolijk! De discussie was een beetje slap, doordat alles woord voor woord vertaald moest worden door een tolk. Beetje jammer, maar ben wel wat leuke dingen te weten gekomen over de russen. Na de school moesten we naar een jazz center gaan, waar we om 7 uur een jazzconcert zouden horen. Mijn ventje was neit mee geweest naar de supermarkt dus ging ik met hem mee. Hij kocht allemaal dingen voor zichzelf en ook nog wat voor mij. Ik vond het wel aardig, maar toen kwam het: Ik heb maar 200 rbl (4 euro ), kan jij bijbetalen als het meer is. Ik: Nou prima. Was het 530 rbl (10 euro). Ik gaf de vrouw een briefje van 500 rbl en hij gaf haar die laatste dertig. Ik dacht: Waar blijft mijn 200 rbl? Nee, jammer! Die krijg je niet!! Grr! Ik dacht: Ik zeg er maar niets van, ze betalen alles al voor me deze week, maarja. Wel stom! En toen gingen we naar de tram toe, waar we Charlotte en Alina (het meest hilarische meisje dat ik ken. Ik kon echt bijna om elk woord dat ze zei lachten, echt keigrappig!) tegen kwamen. In de bus zaten nog andere mensen: Kirsten met haar partner en Romy + Rus. Toen we uitstapten konden we het jazz centre niet vinden! Maar gelukkig had Kirsten vanuit de tram een bordje met jazzcenter erop gezien. Daar gingen we heen en daar stond Nastya al op ons te wachten. We gingen naar binnen, waar ik gezellig aan tafel kwam bij Robin, Anke en Camiel. Super gezellig, het concert was minder. Niet echt mijn muziek, dus dan is het al snel een beetje saai. We zaten aan tafel met Sasha, een ventje van 11 en een meisje waarvan ik de naam ben vergeten, die echt supergoed Engels spraken, bijna zonder accent. We stonden (eigenlijk zaten we) echt versteld.
Na het concert ben ik weer met Alina, Charlotte en Dima naar huis gelopen.
De dag erna gingen we naar Moskou toe. Om 6 uur verzamelen, het was weer 5 uur rijden. De bus was weer gezellig en verdeeld as ever. Russen in tha back, Dutchies in front. Supergezellig natuurlijk weer! Het blijft echter wel lang, 5 uur. We kwamen rond een uur of elf aan in Moskou. Een beetje file binnen in de stad, maar rond half 12 kwamen we dan toch echt aan bij het befaamde rode plein. We stapten uit de bus en begonnen natuurlijk als een gek foto's te maken van de wel bekende Basiliuskathedraal. Op het rode plein stonden natuurlijk weer grote groepen toeristen, japanse dachten wij. Camiel rent erheen en begint heen en weer te springen. De Japaners grijpen hun camera en maken gelijk foto's. Camiel roept konishiwaaa! Ze roepen meteen: NOOOO!!! Niahou!! No Japanese, Chinese! Sorry sorry! Groepsfotooooo!
Even later ziet Camiel een Chinese reisleidster lopen met een vlaggetje op haar rug. Hij loopt echt 5 minuten lang pal achter haar aan waarna ze enigszins geirriteerd zegt dat ze gewoon haar werk wilt doen. Vervolgens zijn we door gelopen en hebben we nog een aantal, voor russen, belangrijke plaatsen gezien. Memorials voor veldslagen uit de Sovjettijd enzo. Anke had heel veel last van haar rug dus was weer naar de bus gegaan, wij gingen bikkelend door. Naar de volgende kathedraal. Daarna zijn we met de metro naar de belangrijkste autovrije winkelstraat van Moskou geweest, de Arbatstraat. We kregen vrije tijd, achterin de straat zat een McDonalds. Maar de gids ging wel mee en we moesten naar haar leuke verhaaltjes luisteren. We hadden er allemaal echt geen zin in, dus hadden we afgesproken om samen bij de gids weg te lopen en richting de Mc te gaan. Heel lullig van ons, maar wij hadden honger en vrije tijd, DUS GEEN GIDS! We hebben bij de McDonalds voor 200 rbl 1 McChicken menu met 800 ml Cola, friet, nog een McChicken en kleine hamburger. 4 EURO! In Nederland betaal je hier minimaal 8 euro voor. CHILLEND! Daarna zijn we nog wat souvenirs gaan shoppen en zijn we terug gegaan naar de bus. Hierzo zat Anke alleenig met Snorrie (de vrouw die alles had geregeld, maar eigenlijk heel stom was. Ze sprak geen Engels en dacht dat we na een week wel vloeiend Russisch konden, dus bleef ze maar doorratellen. Ze bleef maar zeuren dat we moesten zitten, opschieten en stilzijn. Kei-irritant!). De busreis terug was natuurlijk weer kei gezellig. We kwamen rond 9 uur thuis. Daarna was ik pas rond 11 uur gaan slapen. Niet echt laat, maar wel als je de volgende dag om 4 uur wakker moet worden. Jaja! 4 uur is vroeg. Ik ging ijsvissen met papa Sasha en 2 vrienden van hem: Waldemar en Sergej. Samen konden ze 5 woorden engels: Fish, Hunt, Cold, Sleep en Eat. Het was 3 uur rijden, voordat we bij de parkeerplaats aankwamen. Hier was een cafeetje waar we hebben ontbeten met gebakken ei en spek. En... Koffie. Er stonden 4 koppen koffie op tafel, ik had het nog nooit gedronken. Ik dacht: Zal ik het laten staan of zal ik gewoon een atje zetten? Nou voor het laatste gekozen en smakeloos de koffie achterover geslagen. Sasha gaf me een ongelovelijk gaaf vispak, wat ik de hele dag aan heb gehad. De sneeuwscooters werden uit de trailers geladen en off we went. Met 60 over een bevroren meer scheuren, met een ijsboor op je schoot. Wat een supervette belevenis. Toen vroeg 'papa' of ik wilde rijden. Ja! Natuurlijk! Keihard scheuren, wat was dat gaaaaaaf! Toen stopte we en begonnen we met vissen. Eerst een gat boren, dan je hengeltje erin en aan het touwtje raggen. Nou... Leuk zeg... NOT! Was is vissen saaaaaaai! Ik heb die dag gewoon 3 uur bij een gat gezeten, zonder maar ook een vis te vangen. Op deze dag heb ik wel wat ontdekt: Er zijn twee dingen enger dan 90 rijden achterop een sneeuwscooter op een bevroren meer ergens midden in Rusland bij je Russische 'vader' en dat is: Zelf 90 km/h op een sneeuwscooter rijden op een bevroren meer ergens in Rusland. Het aller engste is toch wel met 60 km/h achterop bij een vriend van je Russische paps, met 6 vissen en een ijsboor op je schoot, wanneer er hobbels over het hoofd worden gezien. Als je mijn angstige hoofd hebt gezien, ik weet zeker dat je helemaal in een deuk ligt. Ik was echt bang! Toen gingen we dus weer terug naar de auto. Thuis aangekomen gingen moederlief en zus de vissen klaarmaken en ging ik vroeg naar bed toe.
Nouja, half 10 dus. We stonden daar gezellig met zijn allen om 5 voor half 10. Keken we op het bord naast de deur: Opening Hours 10-22 u. Nee toch? Moeten we nog een half uur in deze kou staan? De meeste van ons hadden snowboots aan, maar ik dacht: Nee, nikes kunnen wel als we alleen gaan bowlen. Nee! Dat kan dus niet! Prepair for the worst! Dat heb ik wel geleerd. Maarja, we gingen bowlen. Het was allemaal heel gezellig. Ik zal op een baan met Moor, Romy, Wouter en Michael. Wouter en ik vonden het wel grappig om zo zacht mogelijk een bal te gooien (op het beeldscherm stond een snelheidsmeter). Ik gooide 2 km/h en hij kwam aan het einde. Wouter overtrof mij door een bal zo zacht te gooien dat hij stil kwam te liggen midden op de baan. Echt hilariteit ten top! Na het bowlen zijn we met alle russen naar een winkelstraatje gelopen om souveniers te kopen. Ik heb daar 2 baboeska poppetjes gekocht voor 300 rbl (6 euro) per stuk. Super cheap! Koopje! Daarna zijn we naar een pizzaria gegaan, mapиo (mario). Na deze veel te championrijke pizza wilde ik nog even gezellig met de groep gaan winkelen om vervolgens weer naar school te gaan (we moesten om 3 uur op school zijn om te discuseren over de verschillen in onderwijs tussen NL en RU). Mijn Rus wilde graag naar huis toe. Ik zei: Ik wil nog wel even blijven, ga jij maar als je wilt. Hij bleef verder meelopen. Hij vroeg het nog een keertje. Ik vroeg aan Nastya (Robins Rus) of ze wilde vertalen dat hij naar huis mocht gaan en dat ik hem dan op school zou zien. Toen zij nog bezig was met vertalen, liep hij de straat al over en zag ik hem pas weer op school. We zochten toen verder naar ansichtkaarten. Echt een onmogelijke taak. Daarna wilden we graag een supermarkt opzoeken voor de trip naar Moskou, de dag erna. We zijn toen de halve stad doorgelopen, snel een supermarkt in gegaan en waren op tijd weer op school. Hier kwam ik mijn rus tegen, superchagarijning. Ik van... Okeee! Die is boos. Ik vroeg aan hem of hij was uitgerust, hij antwoorde super kortaf. Prima: jij boos, ik negeer je boosheid en doe lekker vrolijk! De discussie was een beetje slap, doordat alles woord voor woord vertaald moest worden door een tolk. Beetje jammer, maar ben wel wat leuke dingen te weten gekomen over de russen. Na de school moesten we naar een jazz center gaan, waar we om 7 uur een jazzconcert zouden horen. Mijn ventje was neit mee geweest naar de supermarkt dus ging ik met hem mee. Hij kocht allemaal dingen voor zichzelf en ook nog wat voor mij. Ik vond het wel aardig, maar toen kwam het: Ik heb maar 200 rbl (4 euro ), kan jij bijbetalen als het meer is. Ik: Nou prima. Was het 530 rbl (10 euro). Ik gaf de vrouw een briefje van 500 rbl en hij gaf haar die laatste dertig. Ik dacht: Waar blijft mijn 200 rbl? Nee, jammer! Die krijg je niet!! Grr! Ik dacht: Ik zeg er maar niets van, ze betalen alles al voor me deze week, maarja. Wel stom! En toen gingen we naar de tram toe, waar we Charlotte en Alina (het meest hilarische meisje dat ik ken. Ik kon echt bijna om elk woord dat ze zei lachten, echt keigrappig!) tegen kwamen. In de bus zaten nog andere mensen: Kirsten met haar partner en Romy + Rus. Toen we uitstapten konden we het jazz centre niet vinden! Maar gelukkig had Kirsten vanuit de tram een bordje met jazzcenter erop gezien. Daar gingen we heen en daar stond Nastya al op ons te wachten. We gingen naar binnen, waar ik gezellig aan tafel kwam bij Robin, Anke en Camiel. Super gezellig, het concert was minder. Niet echt mijn muziek, dus dan is het al snel een beetje saai. We zaten aan tafel met Sasha, een ventje van 11 en een meisje waarvan ik de naam ben vergeten, die echt supergoed Engels spraken, bijna zonder accent. We stonden (eigenlijk zaten we) echt versteld.
Na het concert ben ik weer met Alina, Charlotte en Dima naar huis gelopen.
De dag erna gingen we naar Moskou toe. Om 6 uur verzamelen, het was weer 5 uur rijden. De bus was weer gezellig en verdeeld as ever. Russen in tha back, Dutchies in front. Supergezellig natuurlijk weer! Het blijft echter wel lang, 5 uur. We kwamen rond een uur of elf aan in Moskou. Een beetje file binnen in de stad, maar rond half 12 kwamen we dan toch echt aan bij het befaamde rode plein. We stapten uit de bus en begonnen natuurlijk als een gek foto's te maken van de wel bekende Basiliuskathedraal. Op het rode plein stonden natuurlijk weer grote groepen toeristen, japanse dachten wij. Camiel rent erheen en begint heen en weer te springen. De Japaners grijpen hun camera en maken gelijk foto's. Camiel roept konishiwaaa! Ze roepen meteen: NOOOO!!! Niahou!! No Japanese, Chinese! Sorry sorry! Groepsfotooooo!
Even later ziet Camiel een Chinese reisleidster lopen met een vlaggetje op haar rug. Hij loopt echt 5 minuten lang pal achter haar aan waarna ze enigszins geirriteerd zegt dat ze gewoon haar werk wilt doen. Vervolgens zijn we door gelopen en hebben we nog een aantal, voor russen, belangrijke plaatsen gezien. Memorials voor veldslagen uit de Sovjettijd enzo. Anke had heel veel last van haar rug dus was weer naar de bus gegaan, wij gingen bikkelend door. Naar de volgende kathedraal. Daarna zijn we met de metro naar de belangrijkste autovrije winkelstraat van Moskou geweest, de Arbatstraat. We kregen vrije tijd, achterin de straat zat een McDonalds. Maar de gids ging wel mee en we moesten naar haar leuke verhaaltjes luisteren. We hadden er allemaal echt geen zin in, dus hadden we afgesproken om samen bij de gids weg te lopen en richting de Mc te gaan. Heel lullig van ons, maar wij hadden honger en vrije tijd, DUS GEEN GIDS! We hebben bij de McDonalds voor 200 rbl 1 McChicken menu met 800 ml Cola, friet, nog een McChicken en kleine hamburger. 4 EURO! In Nederland betaal je hier minimaal 8 euro voor. CHILLEND! Daarna zijn we nog wat souvenirs gaan shoppen en zijn we terug gegaan naar de bus. Hierzo zat Anke alleenig met Snorrie (de vrouw die alles had geregeld, maar eigenlijk heel stom was. Ze sprak geen Engels en dacht dat we na een week wel vloeiend Russisch konden, dus bleef ze maar doorratellen. Ze bleef maar zeuren dat we moesten zitten, opschieten en stilzijn. Kei-irritant!). De busreis terug was natuurlijk weer kei gezellig. We kwamen rond 9 uur thuis. Daarna was ik pas rond 11 uur gaan slapen. Niet echt laat, maar wel als je de volgende dag om 4 uur wakker moet worden. Jaja! 4 uur is vroeg. Ik ging ijsvissen met papa Sasha en 2 vrienden van hem: Waldemar en Sergej. Samen konden ze 5 woorden engels: Fish, Hunt, Cold, Sleep en Eat. Het was 3 uur rijden, voordat we bij de parkeerplaats aankwamen. Hier was een cafeetje waar we hebben ontbeten met gebakken ei en spek. En... Koffie. Er stonden 4 koppen koffie op tafel, ik had het nog nooit gedronken. Ik dacht: Zal ik het laten staan of zal ik gewoon een atje zetten? Nou voor het laatste gekozen en smakeloos de koffie achterover geslagen. Sasha gaf me een ongelovelijk gaaf vispak, wat ik de hele dag aan heb gehad. De sneeuwscooters werden uit de trailers geladen en off we went. Met 60 over een bevroren meer scheuren, met een ijsboor op je schoot. Wat een supervette belevenis. Toen vroeg 'papa' of ik wilde rijden. Ja! Natuurlijk! Keihard scheuren, wat was dat gaaaaaaf! Toen stopte we en begonnen we met vissen. Eerst een gat boren, dan je hengeltje erin en aan het touwtje raggen. Nou... Leuk zeg... NOT! Was is vissen saaaaaaai! Ik heb die dag gewoon 3 uur bij een gat gezeten, zonder maar ook een vis te vangen. Op deze dag heb ik wel wat ontdekt: Er zijn twee dingen enger dan 90 rijden achterop een sneeuwscooter op een bevroren meer ergens midden in Rusland bij je Russische 'vader' en dat is: Zelf 90 km/h op een sneeuwscooter rijden op een bevroren meer ergens in Rusland. Het aller engste is toch wel met 60 km/h achterop bij een vriend van je Russische paps, met 6 vissen en een ijsboor op je schoot, wanneer er hobbels over het hoofd worden gezien. Als je mijn angstige hoofd hebt gezien, ik weet zeker dat je helemaal in een deuk ligt. Ik was echt bang! Toen gingen we dus weer terug naar de auto. Thuis aangekomen gingen moederlief en zus de vissen klaarmaken en ging ik vroeg naar bed toe.
Dag Rostov en Dag 5
Wow... In een ochtend heb ik echt te veel zitten schrijf, merk ik alweer. Ik zal vanaf nu iets beknopter zijn met mijn verhalen :)
Waar waren we gebleven? Ohja! Rostov. We moesten vroeg verzamelen, bij het centrale plein waar we de eerste dag waren aangekomen. Om 7 uur sochtends ging de bus weg. We zijn als eerste naar een soort fabriek geweest (met natuurlijk weer een museum). De slechte engels lerares zei dat er animals werden gemaakt. Na een tijdje kwamen we er achter dat het ging om emaille ofzo. Een soort kunstvorm met mooie tekeningen, een ware kunst(dubbelop, I Don't Care). Natuurlijk weer heel erg veel lol, vooral om: 'The Animals get heated to an estimated temperature of 400 degrees and than they melt.' Smeltende dieren! Hilarisch! Anyway... Daarna gingen we weer in de bus, richting het dorpje zelf. We werden rondgereden olv een gids (waar niemand meer naar luisterde, het was echt een beetje te saai). Daarna gingen we het oude centrum in. De vrouw werd toen een beetje pissig toen we een beetje te veel bezig waren met elkaar in de sneeuw duwen ipv haar rondleiding. Daarna gingen we de bus weer in richting een klooster waar we daarna hebben gegeten. Er werd ons gezegd dat we absoluut ons bord leeg moesten eten, anders beledigden we ze. Maar het eten was echt niet te snaaien, dus het was heel moeilijk! Een aantal bikkels hebben borden met aardappelpuree ge-at (atten is zo snel mogelijk een glas bier leegdrinken. Wij hebben er in Rusland een hele andere betekenis aan gegeven: gewoon wat je maar kan bedenken zo snel mogelijk doorslikken. We hebben aardappelpuree, perensap, vies limonade, hamburgers, pizza's en flessen water ge-at op onze trip in Yaroslavl). Vervolgens kregen we een rondleiding door het klooster. Het zag er allemaal heel erg mooi uit.
Toen moesten we weer anderhalf uur terug met de bus richting Yaroslavl. Toen we daar aankwamen zijn we met zijn allen pizza gaan eten in een restaurantje. Daarna zijn we naar school gegaan om te gaan basketballen tegen het beste team van de school. Wij waren zelf niet zo goed. Dat kwam waarschijnlijk doordat de helft van ons team speelde in snowboots en omdat ze allemaal spijkerbroeken aanhadden met thermo-ondergoed. Echt hilariteit ten top! Daarna gingen we volleyballen en hadden we zelfs nog gewonnen!
De volgende dag gingen we een aantal lessen volgen op school. Wij hadden maatschappijleer en een les muziek meegevolgd. Het was een hele ervaring om te zien hoe dat daar aan toe ging. Hierna zijn we naar buiten gegaan voor wat sports games. We moeten een estafetteloop doen, wat heel erg leuk. Mijn team heeft nog een paar keer gewonnen ook! Daarna zijn we naar het tweede schoolmuseum van onze school geweest, the secrets of grandmothers attic. Een museum over oude sprookjes. Daarna zijn we lopend naar het Kindertheater geweest, waar we een rondleiding kregen. Anke had heel erg last van haar rug en is met Hanni toen naar het ziekenhuis gegaan. Na deze o zo leuke rondleiding zijn we naar een boiscoop gegaan. We dachtenn, YEEY! Een westerse films,die we gewoon kunnen volgen. Maar nee. Een woonkamer omgebouwd met een diascherm waar we fragmenten van Russische comedy hebben gekeken. Ik vond er niets aan, volgens mij met mij nog veel meer. Zelfs de russen vonden het saai! Daarna zijn we weer de halve stad door gelopen, toen we thuis kwamen ben ik meteen naar bed gegaan.
Waar waren we gebleven? Ohja! Rostov. We moesten vroeg verzamelen, bij het centrale plein waar we de eerste dag waren aangekomen. Om 7 uur sochtends ging de bus weg. We zijn als eerste naar een soort fabriek geweest (met natuurlijk weer een museum). De slechte engels lerares zei dat er animals werden gemaakt. Na een tijdje kwamen we er achter dat het ging om emaille ofzo. Een soort kunstvorm met mooie tekeningen, een ware kunst(dubbelop, I Don't Care). Natuurlijk weer heel erg veel lol, vooral om: 'The Animals get heated to an estimated temperature of 400 degrees and than they melt.' Smeltende dieren! Hilarisch! Anyway... Daarna gingen we weer in de bus, richting het dorpje zelf. We werden rondgereden olv een gids (waar niemand meer naar luisterde, het was echt een beetje te saai). Daarna gingen we het oude centrum in. De vrouw werd toen een beetje pissig toen we een beetje te veel bezig waren met elkaar in de sneeuw duwen ipv haar rondleiding. Daarna gingen we de bus weer in richting een klooster waar we daarna hebben gegeten. Er werd ons gezegd dat we absoluut ons bord leeg moesten eten, anders beledigden we ze. Maar het eten was echt niet te snaaien, dus het was heel moeilijk! Een aantal bikkels hebben borden met aardappelpuree ge-at (atten is zo snel mogelijk een glas bier leegdrinken. Wij hebben er in Rusland een hele andere betekenis aan gegeven: gewoon wat je maar kan bedenken zo snel mogelijk doorslikken. We hebben aardappelpuree, perensap, vies limonade, hamburgers, pizza's en flessen water ge-at op onze trip in Yaroslavl). Vervolgens kregen we een rondleiding door het klooster. Het zag er allemaal heel erg mooi uit.
Toen moesten we weer anderhalf uur terug met de bus richting Yaroslavl. Toen we daar aankwamen zijn we met zijn allen pizza gaan eten in een restaurantje. Daarna zijn we naar school gegaan om te gaan basketballen tegen het beste team van de school. Wij waren zelf niet zo goed. Dat kwam waarschijnlijk doordat de helft van ons team speelde in snowboots en omdat ze allemaal spijkerbroeken aanhadden met thermo-ondergoed. Echt hilariteit ten top! Daarna gingen we volleyballen en hadden we zelfs nog gewonnen!
De volgende dag gingen we een aantal lessen volgen op school. Wij hadden maatschappijleer en een les muziek meegevolgd. Het was een hele ervaring om te zien hoe dat daar aan toe ging. Hierna zijn we naar buiten gegaan voor wat sports games. We moeten een estafetteloop doen, wat heel erg leuk. Mijn team heeft nog een paar keer gewonnen ook! Daarna zijn we naar het tweede schoolmuseum van onze school geweest, the secrets of grandmothers attic. Een museum over oude sprookjes. Daarna zijn we lopend naar het Kindertheater geweest, waar we een rondleiding kregen. Anke had heel erg last van haar rug en is met Hanni toen naar het ziekenhuis gegaan. Na deze o zo leuke rondleiding zijn we naar een boiscoop gegaan. We dachtenn, YEEY! Een westerse films,die we gewoon kunnen volgen. Maar nee. Een woonkamer omgebouwd met een diascherm waar we fragmenten van Russische comedy hebben gekeken. Ik vond er niets aan, volgens mij met mij nog veel meer. Zelfs de russen vonden het saai! Daarna zijn we weer de halve stad door gelopen, toen we thuis kwamen ben ik meteen naar bed gegaan.
Dag 2, 3 en 4
De tweede dag werd ik wakker en ik hoorde meteen wat de zus bedoelde. Het klonk alsof je bed gewoon naast een weg stond. Je kon bijna de mensen in de auto's horen praten. Ik ging naar de wc en liep vervolgens naar de woonkamer toe. Daar was moeder bezig blini's te bakken. Het rook super lekker! Ik zei dat ik in Nederland ook wel eens pannekoeken heb gebakken. Ze barsten allemaal in lachen uit en ik moest voordoen hoe ik dat deed. Ik deed wat beslag in de pan en hij was niet 100% perfect, maar hij zag er goed uit. De camera kwam tevoorschijn en ik moest het nog een keer doen! Nou, vooruit ik maak er nog wel eentje! 'Heb je weleens gebowlt? Nou, dan gaan we dat doen!' Prima! Heb ik een uur gebowlt met mijn Russische broertje en zus. Was echt heel grappig en gezellig. Ik was bestwel slecht. In een potje heb ik 47 pins omgegooit. Dat is echt SLECHT! Ik weet het, ik weet het. Maarja je kan niet alles hebben he? Daarna zijn we met de toyota Rav4 van de ouders door de stad heen gereden. De vader werkte bij de gemeente (en de moeder volgens mij ook, maar dat weet ik niet zeker) dus wist veel over de stad en heeft heel veel uitgelegd. Foto's gemaakt en gezellig gepraat met die zus (want Dima was te verlegen om iets te zeggen). Omdat ik van snowboarden hield hebben we 1,5 uur in de auto gezeten om naar een snowboardheuvel te kijken. Het was -20, dus zeiden ze: Het is te koud om te boarden maar we kunnen het later wel doen, als het warmer is. Nou, prima. Toen zijn we weer naar Yaroslavl gereden en hebben we gegeten. 's Avonds zouden we naar een ijshockeywedstrijd gaan, maar die was opeens afgelast, dus gingen we maar gewoon schaatsen. Robin en zijn partner gingen ook, dus dat was heel gezellig! Voor het schaatsen had Robin mij gebelt of ik ook zou gaan. Hij bood toen aan om wat onderbroeken en een shirt te geven, aangezien mijn koffer er nog niet was. Na het schaatsen kwam ik thuis en daar stond mijn koffer! Ik meteen helemaal blij :D Lekker mijn eigen kleding weer.
De volgende dag zagen we weer iedereen opschool. Allemaal druk praten over hoe de gezinnen waren en hoe iedereen de dag ervoor was doorgekomen. Ook waren Damian, Agueda, Kirsten en Moor de dag ervoor aangekomen. Ik hoorde ook van Hanni het verhaal over mijn tas. Hanni kwam aan op het vliegveld en mijn koffer was aangekomen. Maar aangezien we geen officieel formulier hadden waarin stond dat Hanni als verantwoordelijke voor de groep was kreeg ze niet zonder problemen de tas mee. Ze moest opschrijven watvoor spullen er in de tas zaten. Ze begon met broeken, tshirts, een fotoboek (had ik tegen haar verteld dat ik die zou geven aan dat gezin). Vervolgens moest ze verklaren dat de schuld bij schiphol lag en dat het bagage-label op de verkeerde tas was aangehecht en dat het dus eigenlijk haar eigendom was. Corruptie ten voeten uit! Maargoed! Ik had mijn tas weer, ik was helemaal blij! Toen kregen we een tour door de school. We zijn in totaal in 20 verschillende klaslokalen geweest, van allerlei verschillende soorten vakken. Het ergste was nog wel dat er gewoon les gegeven werd. We kwamen daar gewoon binnen rennen om even te kijken, de hele klas stond elke keer op voor ons. Echt super grappig om te zien, maar het voelde niet helemaal goed om de les te verstoren voor alleen een klein kijkje. Maarja, zij wilden het, dus wij doen het. Vervolgens zijn we naar het school museum geweest: Een lokaaltje met een paart artefacts van de Groot Patriotische Oorlog en met de grote plaatselijke helden, oorlogsstrijders die waren gestorven voor hun vaderland. Er was een ventje die ons rondleidde, hij had een prijs ermee gewonnen en de directrice was helemaal trots op hem. Daarna kwam onze eerste aanraking met het hoogstaande schoolcafetaria eten. Wat was dat ongelovelijk smerig zeg! Vieze uien soep met aardappelpuree met koude vis erbij. Kom op jongens, wij zijn jullie gasten! Dat is misschien wel een beetje lullig om te zeggen, maar het was niet echt bepaald een succes! Sommige mensen waren al naar een supermarkt geweest, dus die hadden nog wat lekkers in hun tas zitten, maarja ik niet! Dus dat was afzien. Daarna zijn we in een bus gegaan en zijn we met een gids door de stad gereden. We hebben ook zelf een heel stuk gelopen daarna. Dat was wel iets minder, want het was nog steeds heel koud, -15. We hebben natuurlijk ook hier weer heel erg veel lol gehad. We liepen langs een kapelletje waar verliefde stelletjes elkaars liefde laten blijken door een slot aan het hek te maken. Ik geloof dat bijna iedereen daar met elkaar is getrouwd. Dat was heel erg grappig. Daarna zijn we naar huis gegaan. Er was savonds een mogelijkheid om naar de 'gym' van de school te gaan. Dus wij dachten, lekker een potje volleyballen ofzo. Maar nee. Een gym is dus echt gewoon een sportschool met fitessapperaten. Maar dan die van 20 jaar geleden. Die bijna allemaal wel iets mankeren. Ja, super leuk dus. Na een kwartier was iedereen geloof ik daar weer weg. Er was een journaliste van een lokale krant die ons interviews ging afnemen over hoe we het daar vonden enzo. Na deze hoogstaande interviews (die vrouw sprak amper engels, dus de vragen waren heel kort) zijn we met bijna alle Nederlanders en Russen gaan rondlopen. Dat vonden we allemaal wel een leuk idee. Maar het was koud enzo. Gelukkig gingen we toen een cafetje in, waar we drankjes 'on the house' kregen, super chill! Zodat we nog een keertje terugkwamen met zo'n grote groep. Jaja! Doen we... NOT! We zijn er nooit meer geweest! Toen zijn we naar huis gegaan en hebben we gegeten. Daarna ging ik naar bed toe.
De dag erna zijn we met de stadsbus naar een plaatselijke fabriek gegaan. Een fabriek voor allerlei soorten katoen enzo. Eerst kregen we een rondleiding door het museum van de fabriek. Je denkt: Waarom heeft een fabriek zijn eigen museum? Russen zijn TE trots op hun Moedertje Rusland en dat laten ze aan alles zien. De fabriek bestond al 200 jaar, heel mooi allemaal. Maar de vrouw die ons rondleidde was enigszins langdradig en sprak alleen Russisch. Dit werd krakemikkig vertaald door een engels docente waarvan we allemaal vonden dat ze geen les mocht geven. Haar engels was nog slechter dan dat van ons, en zij heeft ervoor gestudeerd (mag ik hopen)! Toen kregen we een rondleiding door de fabriek. Als een Nederlandse inspecteur langs zou komen, zou hij voor binnen te zijn geweest de fabriek al moeten sluiten door overtredingen. Het zijn echt arbeidsomstandigheden waarvan je denkt: WAAAAAAT? Hoe kan je daarin werken. Echt onvoorstelbare stank, onchille warmte, te hard geluid. Ik zou er voor geen goud willen werken.
Daarna zijn we in twee groepen opgedeeld. De ene groep ging eerst naar ene Traditional Russian Farmhouse. We werden hier verwelkomt door twee oude vrouwtjes die ons thee gaven en lekkere broodjes. Daarna hebben we nog een superleuk spel gespeeld, met in een kring ofzo. Ik begreep het niet helemaal maar ik was de prins en moest binnen de kring komen, naar mijn prinses, Iris. Daarna moest ik haar zoenen (PROBLEEM! Iris is namelijk de beste vriendin van Francine!), danmaar op de hand. Toen moest ik een nieuwe prinses uitzoeken. Nou, danmaar dat oude vrouwtje. Ik dacht ervan af te zijn. Moest zij mij ook gaan zoenen opeens! WAT? Ze was echt eng! En ze stonk een beetje. Maarja. Toen was ik daar weer vanaf. Daarna zijn we naar een andere school geweest, waar we het museum van The First Spacewoman Tereshkova hebben bekeken. Dat was echt rete saai, maarja. Daarna zijn we met de bus teruggegaan naar huis. Savonds hadden we een welkomsfeest. We hebben toen anderhalf uur gekeken naar optreden van allerlei schoolkinderen. Het was wel leuk, en een aardig gebaar. Maar na een tijdje werd het een beetje saai. Na deze leuke verwelkoming zijnwe met zijn allen naar de McDonalds gelopen, waar we ons te buiten zijn gegaan aan ons-welbekende hamburgers. Na een paar dagen van onbekend voedsel was dat wel weer lekker. We zijn daarna verder gaan wandelen. Voor het kindertheater hebben we met de hele groep een spelletje gespeeld. Het was niet zo heel erg leuk. Dus verzonnen we allemaal andere liedjes te zingen. Het was allemaal super leuk! Daarna weer naar huis toe, om weer te gaan slapen.
De volgende dag zagen we weer iedereen opschool. Allemaal druk praten over hoe de gezinnen waren en hoe iedereen de dag ervoor was doorgekomen. Ook waren Damian, Agueda, Kirsten en Moor de dag ervoor aangekomen. Ik hoorde ook van Hanni het verhaal over mijn tas. Hanni kwam aan op het vliegveld en mijn koffer was aangekomen. Maar aangezien we geen officieel formulier hadden waarin stond dat Hanni als verantwoordelijke voor de groep was kreeg ze niet zonder problemen de tas mee. Ze moest opschrijven watvoor spullen er in de tas zaten. Ze begon met broeken, tshirts, een fotoboek (had ik tegen haar verteld dat ik die zou geven aan dat gezin). Vervolgens moest ze verklaren dat de schuld bij schiphol lag en dat het bagage-label op de verkeerde tas was aangehecht en dat het dus eigenlijk haar eigendom was. Corruptie ten voeten uit! Maargoed! Ik had mijn tas weer, ik was helemaal blij! Toen kregen we een tour door de school. We zijn in totaal in 20 verschillende klaslokalen geweest, van allerlei verschillende soorten vakken. Het ergste was nog wel dat er gewoon les gegeven werd. We kwamen daar gewoon binnen rennen om even te kijken, de hele klas stond elke keer op voor ons. Echt super grappig om te zien, maar het voelde niet helemaal goed om de les te verstoren voor alleen een klein kijkje. Maarja, zij wilden het, dus wij doen het. Vervolgens zijn we naar het school museum geweest: Een lokaaltje met een paart artefacts van de Groot Patriotische Oorlog en met de grote plaatselijke helden, oorlogsstrijders die waren gestorven voor hun vaderland. Er was een ventje die ons rondleidde, hij had een prijs ermee gewonnen en de directrice was helemaal trots op hem. Daarna kwam onze eerste aanraking met het hoogstaande schoolcafetaria eten. Wat was dat ongelovelijk smerig zeg! Vieze uien soep met aardappelpuree met koude vis erbij. Kom op jongens, wij zijn jullie gasten! Dat is misschien wel een beetje lullig om te zeggen, maar het was niet echt bepaald een succes! Sommige mensen waren al naar een supermarkt geweest, dus die hadden nog wat lekkers in hun tas zitten, maarja ik niet! Dus dat was afzien. Daarna zijn we in een bus gegaan en zijn we met een gids door de stad gereden. We hebben ook zelf een heel stuk gelopen daarna. Dat was wel iets minder, want het was nog steeds heel koud, -15. We hebben natuurlijk ook hier weer heel erg veel lol gehad. We liepen langs een kapelletje waar verliefde stelletjes elkaars liefde laten blijken door een slot aan het hek te maken. Ik geloof dat bijna iedereen daar met elkaar is getrouwd. Dat was heel erg grappig. Daarna zijn we naar huis gegaan. Er was savonds een mogelijkheid om naar de 'gym' van de school te gaan. Dus wij dachten, lekker een potje volleyballen ofzo. Maar nee. Een gym is dus echt gewoon een sportschool met fitessapperaten. Maar dan die van 20 jaar geleden. Die bijna allemaal wel iets mankeren. Ja, super leuk dus. Na een kwartier was iedereen geloof ik daar weer weg. Er was een journaliste van een lokale krant die ons interviews ging afnemen over hoe we het daar vonden enzo. Na deze hoogstaande interviews (die vrouw sprak amper engels, dus de vragen waren heel kort) zijn we met bijna alle Nederlanders en Russen gaan rondlopen. Dat vonden we allemaal wel een leuk idee. Maar het was koud enzo. Gelukkig gingen we toen een cafetje in, waar we drankjes 'on the house' kregen, super chill! Zodat we nog een keertje terugkwamen met zo'n grote groep. Jaja! Doen we... NOT! We zijn er nooit meer geweest! Toen zijn we naar huis gegaan en hebben we gegeten. Daarna ging ik naar bed toe.
De dag erna zijn we met de stadsbus naar een plaatselijke fabriek gegaan. Een fabriek voor allerlei soorten katoen enzo. Eerst kregen we een rondleiding door het museum van de fabriek. Je denkt: Waarom heeft een fabriek zijn eigen museum? Russen zijn TE trots op hun Moedertje Rusland en dat laten ze aan alles zien. De fabriek bestond al 200 jaar, heel mooi allemaal. Maar de vrouw die ons rondleidde was enigszins langdradig en sprak alleen Russisch. Dit werd krakemikkig vertaald door een engels docente waarvan we allemaal vonden dat ze geen les mocht geven. Haar engels was nog slechter dan dat van ons, en zij heeft ervoor gestudeerd (mag ik hopen)! Toen kregen we een rondleiding door de fabriek. Als een Nederlandse inspecteur langs zou komen, zou hij voor binnen te zijn geweest de fabriek al moeten sluiten door overtredingen. Het zijn echt arbeidsomstandigheden waarvan je denkt: WAAAAAAT? Hoe kan je daarin werken. Echt onvoorstelbare stank, onchille warmte, te hard geluid. Ik zou er voor geen goud willen werken.
Daarna zijn we in twee groepen opgedeeld. De ene groep ging eerst naar ene Traditional Russian Farmhouse. We werden hier verwelkomt door twee oude vrouwtjes die ons thee gaven en lekkere broodjes. Daarna hebben we nog een superleuk spel gespeeld, met in een kring ofzo. Ik begreep het niet helemaal maar ik was de prins en moest binnen de kring komen, naar mijn prinses, Iris. Daarna moest ik haar zoenen (PROBLEEM! Iris is namelijk de beste vriendin van Francine!), danmaar op de hand. Toen moest ik een nieuwe prinses uitzoeken. Nou, danmaar dat oude vrouwtje. Ik dacht ervan af te zijn. Moest zij mij ook gaan zoenen opeens! WAT? Ze was echt eng! En ze stonk een beetje. Maarja. Toen was ik daar weer vanaf. Daarna zijn we naar een andere school geweest, waar we het museum van The First Spacewoman Tereshkova hebben bekeken. Dat was echt rete saai, maarja. Daarna zijn we met de bus teruggegaan naar huis. Savonds hadden we een welkomsfeest. We hebben toen anderhalf uur gekeken naar optreden van allerlei schoolkinderen. Het was wel leuk, en een aardig gebaar. Maar na een tijdje werd het een beetje saai. Na deze leuke verwelkoming zijnwe met zijn allen naar de McDonalds gelopen, waar we ons te buiten zijn gegaan aan ons-welbekende hamburgers. Na een paar dagen van onbekend voedsel was dat wel weer lekker. We zijn daarna verder gaan wandelen. Voor het kindertheater hebben we met de hele groep een spelletje gespeeld. Het was niet zo heel erg leuk. Dus verzonnen we allemaal andere liedjes te zingen. Het was allemaal super leuk! Daarna weer naar huis toe, om weer te gaan slapen.
De aller eerste dag
Bonjour tout des Mondes!
Het spijt me zeer dat ik geen enkele update heb kunnen doen tijdens mijn tijd in het verre, barre maar toch wel redelijk gave Rusland. Door het ontbreken van een computer in mijn gastgezin en op andere voor mij toegankelijke plekken was het niet mogelijk. Jammer, maar hier is mijn gehele verslag dan verder:
Het begon allemaal lang lang geleden, in een stad hier niet ver vandaan: Almere. Om zeven uur 's ochtends, 31 januari, moesten we verzamelen op het Almere Centraal, waar vandaan de trein om 7:20 zou vertrekken. Toen iedereen was aangekomen en zijn kaartje had gekocht was het tijd voor het afscheid. Nadat een heel aantal ouders, vrienden, vriendinnen en andere aanverwanten een traantje moesten wegpinken vertrok de trein richting Schiphol. Na enige onduidelijkheid waar we moesten inchecken voor onze vlucht richting Praag hadden we de juiste balie gevonden en begonnen Hanni en Moor (de twee leraren die mee waren met onze trip) met het uitprinten van onze boardingpasses. Daarna weeeeer in de rij voor het afgeven van de bagage. We moesten ons verdelen over twee groepen, eentje van Moor en eentje van Hanni. Ik zat bij Moor. Hij leverde als eerste zijn bagage in en daarna kwamen ging ik. Alles ging prima. Toen kwam Robin. Een kilo te veel bagage: 'Sorry, maar dit is te veel. Je moet er echt wat uit gaan halen.' Twee kilo en een paar snowboots lichter kon het wel. Toen kwamen Camiel en Anke aan de beurt. Alles was zonder problemen. De groep van Hanni was al klaar met het afgeven en zij gingen vast door naar de Douane, de tijd begon al te dringen. De grondstuardess had al een half uur overgewerkt en werd ondertussen vervangen door een andere. Dit duurde een tijdje en Robin, Camiel, Anke en ik gingen maar even verderop wachten totdat ze klaar waren. Na een kwartier te hebben gewacht kwam Moor naar ons toe en zei: 'Jongens. Agueda, Kirsten, Damian en ik kunnen niet mee. Of we moeten mee zonder onze bagage. Het laadruim zit vol en het kan niet anders. Wij nemen een volgende vlucht. Morgen ofzo. Jullie moeten snel rennen naar de gate om het vliegtuig te halen.' Nou, dat was even rennen naar de douane. Snel een security-check. Vanalles ging natuurlijk weer biepen en nadat Camiel en ik beide gefouileerd werden mochten we door naar het vliegtuig. Gelukkig was het niet al te ver weg. Halverwege hoorden wij al: 'This is a boarding call for the bla-bla-bla flight to Prague.' Dus wij nog harder rennen en komen aan bij de gate. Wij geven even aan de incheck-mevrouwen door dat de andere niet mee konden komen door het volle laadruim enzo. Deze mevrouw zei dat dit echt heel erge onzin was, dat ze gemakkelijk nog meekonden. Het laadruim was nog half leeg en de cabine ook. Maar goed, anyhow, ze gingen niet mee. We gingen het vliegtuig binnen en zagen de rest zitten.
Toen ook wij ons plekje hadden gevonden (schuin achter een half dronken Tsjech, die de hele reis in zichzelf aan het brabbelen was) kon het vliegtuig vertrekken richting Praag. Wij hadden met elkaar afgesproken dat we voordat we op het vliegtuig gingen nog een Burger King zouden nemen, maar omdat er op Schiphol geen tijd meer voor was, gingen we dat in Praag even doen. Geen Burger King te bekennen. Wel een McDonalds. Dus daarnaar opzoek met een kaart in de hand. Na een kwartier zoeken en aan twee maresjoesjee mannetjes het te hebben gevraagd bleek het achter de douane te zijn. Kon dus niet. Nou, dan maar de KFC. Een heel gedoe met die verrekte Tsjechische Kronen en het onrekenen ervan was het toch gelukt. Jeej! We konden betalen in Euro's... Maar er was niet genoeg wisselgeld terug in Euro's, dus kregen we kronen terug. Wat handig! We zijn er een uur en we hebben nog te veel kronen uit te geven!
Anyhow! We hebben daar lekker gegeten en gingen met zijn alles terug naar Hanni, die bij een cafe'tje op onze spullen aan het passen was. Gezamelijk gingen we toen naar ons vliegtuig toe, op weg naar Rusland! Na een half jaar erop te hebben gewacht kwamen we na een vlucht van ongeveer twee uur aan op het vliegveld Шеремeтьево. Neenee! Geen gate! Van een trappetje af. -26 C is toch wel heel erg kei koud! Snel een jas aan en de Duitse stadsbus in die ons naar de douane bracht. Daar moesten wij zonder te klieren twintig minuten in de rij staan. Hanni vertelde ons dat als we een beetje te luidruchtig waren, we weer achterin de rij gestuurd moesten worden. Hanni als eerste door de douane, daarna wij een voor een. Onze bagage zou bij lugage-pick-up-belt 4 aankomen. Nadat we er twintig minuten hadden gestaan kwam er een vent die ook uit Praag kwam ons zeggen dat we bij twee moesten zijn. Toen we daar stonden kwam een voor een onze bagage aan. En nee. Niet mijne! Jeej! Feest! Weer geen bagage! Er zit een vloek op die tas! Toen Saimi (lees: Mijn lieftallige zuster) naar Thailand ging kwam deze tas ook al een week te laat aan.
Ik samen met Hanni naar de Lost-And-Found balie toe. Ik mijn tas omschrijven en een telefoonnummer geven waar ik te bereiken was. Hanni zou de dag erna weer naar het vliegveld komen om Moor en de rest op te halen dus die zou de tas dan meenemen. Allebei een formuliertje ingevuld, alles zou helemaal goed komen.
Met zijn allen door de douane heen en daar stond de directrice van de school, samen met een engels docente een bordje met: Hanni de Heer, Yaroslavl, School 32.
Wij liepen erheen en kennismaken enzo. We liepen naar buiten toe om de bus in te gaan. Maar die stond iets verderop. Na een kwartier stond ie voor ons. Maar we mochten er niet in. Neenee! Hij mocht daar niet stoppen, dus moesten we met onze bagage slepen naar een parkeerplaats. 15 minuten gelopen (valt nog best mee, wacht maar). Ik had 'gelukkig' geen bagage, dus voor mij was het pomme-oeuf (appeltje-eitje). Daar stond onze bus: een dubbeldekker met plek voor 80 mensen. Wij waren met zijn 16'en. Dus de leerlingen zaten boven, voorin de bus bij het grote raam en Hanni, de directrice, engels docente en de twee buschauffeurs zaten beneden. Doordat we zo blij waren en opgewonden hebben we lang zitten zingen en blij zitten zijn, beneden was toch niets ervan te horen. Door het grote open raam hebben wij met verbijstering(en enige angst) zitten kijken naar het Russische verkeer. Een doorgaande weg en een afslag. Overal auto's! CHAOS, CRISIS IN DE ZAAL! Na een half uur waren we Moskou uit en lag er een twee baans weg voor ons. Wij dachten: 250 km, dat is zo'n twee en een half uur rijden. Nee hoor! 5 uur! Bij de eerste rest-stop maakten Camiel kennis met de Russische ijspegels. Hij geloofde nooit dat een ijspegel aan je tong kon blijven kleven, dus probeerde hij het. Hij zocht een mooi exemplaar uit en zette hem op zijn toch. Even vast blijven houden en voila. Een ijspegel aan je tong. Hij bleeg bungelen en het zag er zooooooo grappig uit. Totdat hij er genoeg van had en hem van zijn toch aftrok. Zijn tong bloeden als een rund. Hij had pijn, wij vonden het wel grappig! Na nog eens twee uur reden wij een stad binnen. Wij hadden ondertussen al het een en ander van onze partners gehoord van de Engels Docente. Ik zat bij Dima. De lerares kende hem niet zo goed, maar zijn zus wel. Die studeerde nu 3 jaar Chinees aan een universiteit in St Petersburg en was nu in Yaroslavl omdat ze vakantie had. En ze sprak goed engels. Daar was ik heel blij om. Anke had toen ook gehoord dat zij er eerder uit moest, aangezien haar familie in een voorstadje woonde. De bus stopte en er stonden twee mensen buiten. Iedereen keihard zwaaien. Zij zwaaiden terug. Anke liep met Hanni de bus uit en er kwam drie andere mensen aanlopen. Anke liep met deze mensen mee en die andere twee bleven staan. Waren het gewoon mensen die op de stadsbus aan het wachten waren! HAHAHA! Anke liep met deze mensen mee en wij reden weer weg. Wij hadden het eigenlijk wel met haar te doen.
Na een busreis van nog eens twintig minuten kwamen wij aan bij een groot gebouw met een groep mensen ervoor. Wij wisten toen, dit is het! Niemand durfte eigenlijk als eerste naar buiten toe. Dus ik ging maar. Ik liep naar de Engels docente toe die toen Dima bij zich riep. Een klein, dikkig ventje van 13 jaar. Ik gaf hem een hand en zijn vader. Ik zag nog een meisje en een vrouw staan, dus ik stelde me ook maar voor. Bleken de 'moeder' en de partner van Robin te zijn. Ja, weet ik veel. Ik liep weg met Dima en Sasha (Eigenlijk Alexandr, maar ze noemde hem Sasha, dus doe ik dat ook maar, ik voelde me wel part of the family) en kwam na twee minuten aan bij een van de zovele Sovjet Flats. Dima deed de deur op en en rende de trap op. Vader liep mank door een gebroken been en was dus wat langzamer. Ik kom aan in het appartement en ontmoet Nastja en Helena, de zus en moeder van Dima. De zus spreek goed Engels dus die begin gelijk een heel gesprek met me te voeren en vertaald de helft van de tijd voor Fasja en Masja (Vader en Moeder op zijn Russisch Engels uitgesproken). We gaan aan de thee en daarna naar bed. Ze vrezen echter wel of ik in het bed pas. Ik ga erin liggen en ik pas er net in. Zij blij, ik blij. De zus zegt: 'Zeg maar als je deze kamer vervelend vindt, dan ruilen we wel. Er loopt namelijk een weg langs die vroeg begint.' En dat was zo! Om half 6 begon het zo'n beetje en liep door tot half 12 's avonds. Maarja, na twee dagen merkt je er niets meer van. Gelukkig had ik nog een tandenborstel in mijn jaszak zitten (niemand weet hoe en waarom die erin zat, maar ik vond het wel relax). Mijn toilettas zat in mijn tas en die was natuurlijk nog ergens waarvan ik niet wist waar. Ik lag op bed en binnen enkele minuten sliep ik lekker.
Het spijt me zeer dat ik geen enkele update heb kunnen doen tijdens mijn tijd in het verre, barre maar toch wel redelijk gave Rusland. Door het ontbreken van een computer in mijn gastgezin en op andere voor mij toegankelijke plekken was het niet mogelijk. Jammer, maar hier is mijn gehele verslag dan verder:
Het begon allemaal lang lang geleden, in een stad hier niet ver vandaan: Almere. Om zeven uur 's ochtends, 31 januari, moesten we verzamelen op het Almere Centraal, waar vandaan de trein om 7:20 zou vertrekken. Toen iedereen was aangekomen en zijn kaartje had gekocht was het tijd voor het afscheid. Nadat een heel aantal ouders, vrienden, vriendinnen en andere aanverwanten een traantje moesten wegpinken vertrok de trein richting Schiphol. Na enige onduidelijkheid waar we moesten inchecken voor onze vlucht richting Praag hadden we de juiste balie gevonden en begonnen Hanni en Moor (de twee leraren die mee waren met onze trip) met het uitprinten van onze boardingpasses. Daarna weeeeer in de rij voor het afgeven van de bagage. We moesten ons verdelen over twee groepen, eentje van Moor en eentje van Hanni. Ik zat bij Moor. Hij leverde als eerste zijn bagage in en daarna kwamen ging ik. Alles ging prima. Toen kwam Robin. Een kilo te veel bagage: 'Sorry, maar dit is te veel. Je moet er echt wat uit gaan halen.' Twee kilo en een paar snowboots lichter kon het wel. Toen kwamen Camiel en Anke aan de beurt. Alles was zonder problemen. De groep van Hanni was al klaar met het afgeven en zij gingen vast door naar de Douane, de tijd begon al te dringen. De grondstuardess had al een half uur overgewerkt en werd ondertussen vervangen door een andere. Dit duurde een tijdje en Robin, Camiel, Anke en ik gingen maar even verderop wachten totdat ze klaar waren. Na een kwartier te hebben gewacht kwam Moor naar ons toe en zei: 'Jongens. Agueda, Kirsten, Damian en ik kunnen niet mee. Of we moeten mee zonder onze bagage. Het laadruim zit vol en het kan niet anders. Wij nemen een volgende vlucht. Morgen ofzo. Jullie moeten snel rennen naar de gate om het vliegtuig te halen.' Nou, dat was even rennen naar de douane. Snel een security-check. Vanalles ging natuurlijk weer biepen en nadat Camiel en ik beide gefouileerd werden mochten we door naar het vliegtuig. Gelukkig was het niet al te ver weg. Halverwege hoorden wij al: 'This is a boarding call for the bla-bla-bla flight to Prague.' Dus wij nog harder rennen en komen aan bij de gate. Wij geven even aan de incheck-mevrouwen door dat de andere niet mee konden komen door het volle laadruim enzo. Deze mevrouw zei dat dit echt heel erge onzin was, dat ze gemakkelijk nog meekonden. Het laadruim was nog half leeg en de cabine ook. Maar goed, anyhow, ze gingen niet mee. We gingen het vliegtuig binnen en zagen de rest zitten.
Toen ook wij ons plekje hadden gevonden (schuin achter een half dronken Tsjech, die de hele reis in zichzelf aan het brabbelen was) kon het vliegtuig vertrekken richting Praag. Wij hadden met elkaar afgesproken dat we voordat we op het vliegtuig gingen nog een Burger King zouden nemen, maar omdat er op Schiphol geen tijd meer voor was, gingen we dat in Praag even doen. Geen Burger King te bekennen. Wel een McDonalds. Dus daarnaar opzoek met een kaart in de hand. Na een kwartier zoeken en aan twee maresjoesjee mannetjes het te hebben gevraagd bleek het achter de douane te zijn. Kon dus niet. Nou, dan maar de KFC. Een heel gedoe met die verrekte Tsjechische Kronen en het onrekenen ervan was het toch gelukt. Jeej! We konden betalen in Euro's... Maar er was niet genoeg wisselgeld terug in Euro's, dus kregen we kronen terug. Wat handig! We zijn er een uur en we hebben nog te veel kronen uit te geven!
Anyhow! We hebben daar lekker gegeten en gingen met zijn alles terug naar Hanni, die bij een cafe'tje op onze spullen aan het passen was. Gezamelijk gingen we toen naar ons vliegtuig toe, op weg naar Rusland! Na een half jaar erop te hebben gewacht kwamen we na een vlucht van ongeveer twee uur aan op het vliegveld Шеремeтьево. Neenee! Geen gate! Van een trappetje af. -26 C is toch wel heel erg kei koud! Snel een jas aan en de Duitse stadsbus in die ons naar de douane bracht. Daar moesten wij zonder te klieren twintig minuten in de rij staan. Hanni vertelde ons dat als we een beetje te luidruchtig waren, we weer achterin de rij gestuurd moesten worden. Hanni als eerste door de douane, daarna wij een voor een. Onze bagage zou bij lugage-pick-up-belt 4 aankomen. Nadat we er twintig minuten hadden gestaan kwam er een vent die ook uit Praag kwam ons zeggen dat we bij twee moesten zijn. Toen we daar stonden kwam een voor een onze bagage aan. En nee. Niet mijne! Jeej! Feest! Weer geen bagage! Er zit een vloek op die tas! Toen Saimi (lees: Mijn lieftallige zuster) naar Thailand ging kwam deze tas ook al een week te laat aan.
Ik samen met Hanni naar de Lost-And-Found balie toe. Ik mijn tas omschrijven en een telefoonnummer geven waar ik te bereiken was. Hanni zou de dag erna weer naar het vliegveld komen om Moor en de rest op te halen dus die zou de tas dan meenemen. Allebei een formuliertje ingevuld, alles zou helemaal goed komen.
Met zijn allen door de douane heen en daar stond de directrice van de school, samen met een engels docente een bordje met: Hanni de Heer, Yaroslavl, School 32.
Wij liepen erheen en kennismaken enzo. We liepen naar buiten toe om de bus in te gaan. Maar die stond iets verderop. Na een kwartier stond ie voor ons. Maar we mochten er niet in. Neenee! Hij mocht daar niet stoppen, dus moesten we met onze bagage slepen naar een parkeerplaats. 15 minuten gelopen (valt nog best mee, wacht maar). Ik had 'gelukkig' geen bagage, dus voor mij was het pomme-oeuf (appeltje-eitje). Daar stond onze bus: een dubbeldekker met plek voor 80 mensen. Wij waren met zijn 16'en. Dus de leerlingen zaten boven, voorin de bus bij het grote raam en Hanni, de directrice, engels docente en de twee buschauffeurs zaten beneden. Doordat we zo blij waren en opgewonden hebben we lang zitten zingen en blij zitten zijn, beneden was toch niets ervan te horen. Door het grote open raam hebben wij met verbijstering(en enige angst) zitten kijken naar het Russische verkeer. Een doorgaande weg en een afslag. Overal auto's! CHAOS, CRISIS IN DE ZAAL! Na een half uur waren we Moskou uit en lag er een twee baans weg voor ons. Wij dachten: 250 km, dat is zo'n twee en een half uur rijden. Nee hoor! 5 uur! Bij de eerste rest-stop maakten Camiel kennis met de Russische ijspegels. Hij geloofde nooit dat een ijspegel aan je tong kon blijven kleven, dus probeerde hij het. Hij zocht een mooi exemplaar uit en zette hem op zijn toch. Even vast blijven houden en voila. Een ijspegel aan je tong. Hij bleeg bungelen en het zag er zooooooo grappig uit. Totdat hij er genoeg van had en hem van zijn toch aftrok. Zijn tong bloeden als een rund. Hij had pijn, wij vonden het wel grappig! Na nog eens twee uur reden wij een stad binnen. Wij hadden ondertussen al het een en ander van onze partners gehoord van de Engels Docente. Ik zat bij Dima. De lerares kende hem niet zo goed, maar zijn zus wel. Die studeerde nu 3 jaar Chinees aan een universiteit in St Petersburg en was nu in Yaroslavl omdat ze vakantie had. En ze sprak goed engels. Daar was ik heel blij om. Anke had toen ook gehoord dat zij er eerder uit moest, aangezien haar familie in een voorstadje woonde. De bus stopte en er stonden twee mensen buiten. Iedereen keihard zwaaien. Zij zwaaiden terug. Anke liep met Hanni de bus uit en er kwam drie andere mensen aanlopen. Anke liep met deze mensen mee en die andere twee bleven staan. Waren het gewoon mensen die op de stadsbus aan het wachten waren! HAHAHA! Anke liep met deze mensen mee en wij reden weer weg. Wij hadden het eigenlijk wel met haar te doen.
Na een busreis van nog eens twintig minuten kwamen wij aan bij een groot gebouw met een groep mensen ervoor. Wij wisten toen, dit is het! Niemand durfte eigenlijk als eerste naar buiten toe. Dus ik ging maar. Ik liep naar de Engels docente toe die toen Dima bij zich riep. Een klein, dikkig ventje van 13 jaar. Ik gaf hem een hand en zijn vader. Ik zag nog een meisje en een vrouw staan, dus ik stelde me ook maar voor. Bleken de 'moeder' en de partner van Robin te zijn. Ja, weet ik veel. Ik liep weg met Dima en Sasha (Eigenlijk Alexandr, maar ze noemde hem Sasha, dus doe ik dat ook maar, ik voelde me wel part of the family) en kwam na twee minuten aan bij een van de zovele Sovjet Flats. Dima deed de deur op en en rende de trap op. Vader liep mank door een gebroken been en was dus wat langzamer. Ik kom aan in het appartement en ontmoet Nastja en Helena, de zus en moeder van Dima. De zus spreek goed Engels dus die begin gelijk een heel gesprek met me te voeren en vertaald de helft van de tijd voor Fasja en Masja (Vader en Moeder op zijn Russisch Engels uitgesproken). We gaan aan de thee en daarna naar bed. Ze vrezen echter wel of ik in het bed pas. Ik ga erin liggen en ik pas er net in. Zij blij, ik blij. De zus zegt: 'Zeg maar als je deze kamer vervelend vindt, dan ruilen we wel. Er loopt namelijk een weg langs die vroeg begint.' En dat was zo! Om half 6 begon het zo'n beetje en liep door tot half 12 's avonds. Maarja, na twee dagen merkt je er niets meer van. Gelukkig had ik nog een tandenborstel in mijn jaszak zitten (niemand weet hoe en waarom die erin zat, maar ik vond het wel relax). Mijn toilettas zat in mijn tas en die was natuurlijk nog ergens waarvan ik niet wist waar. Ik lag op bed en binnen enkele minuten sliep ik lekker.
donderdag 22 januari 2009
Oke! Hier is het plan!
Hi Everyone!
Here's the plan: Van 31 januari tot 11 februari gaan we naar Jaroslavl, een stad 250 km boven Moskou. We gaan hier gezellig bij de plaatselijke Russen in huis chillen en dan de Russische sfeer proeven, hopefully it'll taste goooooood!
Na het mislukte contact met de Russen in Dmitrov, is onze lerares naar alle contacten die ze had opgebouwd gaan rondbellen in de hoop een plaatsje voor ons te kunnen roggelen in Rusland.
Via een meisje dat een aantal jaar geleden op het Baken heeft gezeten, heeft ze met de Nederlandse ambassadeur contact gekregen. Die heeft vervolgens wat rond gebeld en is in Yaroslavl terecht gekomen. Na een heleboel rondgebel/mail en gefax en wat allemaal nog meer, hebben we gisteren eindelijk het definitieve bericht gehoord dat het doorgaat. We moesten 'even' een formuliertje opsturen naar de directrice van de school in Yaroslavl, zodat zij ons kon gaan matchen aan de scholieren. Deze leerlingen zijn een jaartje ouder dan de Russen in Dmitrov (ik hooooooop echt erop dat deze wel eventjes wat ouder is dan dat ventje van 13 uit Dmitrov!), ze zitten in de examenklas en hopen allemaal volgend jaar naar de beste universiteiten van Rusland te kunnen gaan. We gaan over 8 dagen weg, en de gezinnen die meedoen hebben pas net toegezegd om ons op te willen vangen. Hoe snel kan dat allemaal niet gaan? Voor Dmitrov waren we al in september begonnen en was het nog niet allemaal geregeld in december, toen we hoorden dat het allemaal niet door ging. We hebben voor Yaroslavl in een week alles helemaal geregeld, hoe mooi is dat?!
In een week alles op orde krijgen, dat is wel een heleboel geregel: tijdens een lesuur belde iedereen (met een te dwingende toon) de verzekering om binnen 2 dagen een Rusland-verklaring te krijgen gefaxt naar school, alle paspoorten inleveren plus pasfoto's en visumformulier invullen. Maarja, alles is gelukt! (Het was twee meisjes niet gelukt om zo'n Rusland-verklaring te bemachtingen. Zei die gozer van de visumdienst: Ooh, is niet erg dat niet alles er is, ik vervals wel even wat!)
Het wordt nu allemaal wel tijd om de inkopen te gaan doen voor onze reis: cadeautjes voor de gezinnen (waarvan we niet weten waaruit ze bestaan), warme kleren (voor temperaturen die we niet echt kunnen zeggen: je kan nergens de lokale temperatuur zien. In Moskou is het momenteel varierend van -5 tot 3 graden celcius) en het inpakken van de kleding kan ook wel beginnen. Het komt allemaal wel dichtbij nu allemaal.
We gaan op zaterdag 31 januari bij het station in Almere om 7 uur verzamelen en we vertrekken om half 10 richting Praag, waar we 3 uur over moeten stappen. Daarna komen we om half 6, lokale tijd, aan in Moskou. Daarna ligt ons nog een busrit van ongeveer 4 uur voor de boeg en dan zullen we onze gezinnen ontmoeten. Het is allemaal heel spannend, maar ook heel erg leuk!
Ikheberechtkeizinin! OEEH!!
Here's the plan: Van 31 januari tot 11 februari gaan we naar Jaroslavl, een stad 250 km boven Moskou. We gaan hier gezellig bij de plaatselijke Russen in huis chillen en dan de Russische sfeer proeven, hopefully it'll taste goooooood!
Na het mislukte contact met de Russen in Dmitrov, is onze lerares naar alle contacten die ze had opgebouwd gaan rondbellen in de hoop een plaatsje voor ons te kunnen roggelen in Rusland.
Via een meisje dat een aantal jaar geleden op het Baken heeft gezeten, heeft ze met de Nederlandse ambassadeur contact gekregen. Die heeft vervolgens wat rond gebeld en is in Yaroslavl terecht gekomen. Na een heleboel rondgebel/mail en gefax en wat allemaal nog meer, hebben we gisteren eindelijk het definitieve bericht gehoord dat het doorgaat. We moesten 'even' een formuliertje opsturen naar de directrice van de school in Yaroslavl, zodat zij ons kon gaan matchen aan de scholieren. Deze leerlingen zijn een jaartje ouder dan de Russen in Dmitrov (ik hooooooop echt erop dat deze wel eventjes wat ouder is dan dat ventje van 13 uit Dmitrov!), ze zitten in de examenklas en hopen allemaal volgend jaar naar de beste universiteiten van Rusland te kunnen gaan. We gaan over 8 dagen weg, en de gezinnen die meedoen hebben pas net toegezegd om ons op te willen vangen. Hoe snel kan dat allemaal niet gaan? Voor Dmitrov waren we al in september begonnen en was het nog niet allemaal geregeld in december, toen we hoorden dat het allemaal niet door ging. We hebben voor Yaroslavl in een week alles helemaal geregeld, hoe mooi is dat?!
In een week alles op orde krijgen, dat is wel een heleboel geregel: tijdens een lesuur belde iedereen (met een te dwingende toon) de verzekering om binnen 2 dagen een Rusland-verklaring te krijgen gefaxt naar school, alle paspoorten inleveren plus pasfoto's en visumformulier invullen. Maarja, alles is gelukt! (Het was twee meisjes niet gelukt om zo'n Rusland-verklaring te bemachtingen. Zei die gozer van de visumdienst: Ooh, is niet erg dat niet alles er is, ik vervals wel even wat!)
Het wordt nu allemaal wel tijd om de inkopen te gaan doen voor onze reis: cadeautjes voor de gezinnen (waarvan we niet weten waaruit ze bestaan), warme kleren (voor temperaturen die we niet echt kunnen zeggen: je kan nergens de lokale temperatuur zien. In Moskou is het momenteel varierend van -5 tot 3 graden celcius) en het inpakken van de kleding kan ook wel beginnen. Het komt allemaal wel dichtbij nu allemaal.
We gaan op zaterdag 31 januari bij het station in Almere om 7 uur verzamelen en we vertrekken om half 10 richting Praag, waar we 3 uur over moeten stappen. Daarna komen we om half 6, lokale tijd, aan in Moskou. Daarna ligt ons nog een busrit van ongeveer 4 uur voor de boeg en dan zullen we onze gezinnen ontmoeten. Het is allemaal heel spannend, maar ook heel erg leuk!
Ikheberechtkeizinin! OEEH!!
I'll Present to You: Yaroslavl!
En dan zie je eigenlijk pas voor het eerst waar je aan toe bent: een 1000 jaar oude stad, in het hart van Rusland.
Ik heb er eigenlijk wel een beetje heel ergkeisuperveelzinin! Net zoals het bezoekje dat we gaan brengen aan de Burger King, zaterdagochtend.
Ik ben enthousiast.
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
RUSLAND! YEEY! RUSLAND! YEEY!
YEEY! RUSLAND! YEEY! RUSLAND!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
Posts
