De aller eerste dag

Bonjour tout des Mondes!
Het spijt me zeer dat ik geen enkele update heb kunnen doen tijdens mijn tijd in het verre, barre maar toch wel redelijk gave Rusland. Door het ontbreken van een computer in mijn gastgezin en op andere voor mij toegankelijke plekken was het niet mogelijk. Jammer, maar hier is mijn gehele verslag dan verder:

Het begon allemaal lang lang geleden, in een stad hier niet ver vandaan: Almere. Om zeven uur 's ochtends, 31 januari, moesten we verzamelen op het Almere Centraal, waar vandaan de trein om 7:20 zou vertrekken. Toen iedereen was aangekomen en zijn kaartje had gekocht was het tijd voor het afscheid. Nadat een heel aantal ouders, vrienden, vriendinnen en andere aanverwanten een traantje moesten wegpinken vertrok de trein richting Schiphol. Na enige onduidelijkheid waar we moesten inchecken voor onze vlucht richting Praag hadden we de juiste balie gevonden en begonnen Hanni en Moor (de twee leraren die mee waren met onze trip) met het uitprinten van onze boardingpasses. Daarna weeeeer in de rij voor het afgeven van de bagage. We moesten ons verdelen over twee groepen, eentje van Moor en eentje van Hanni. Ik zat bij Moor. Hij leverde als eerste zijn bagage in en daarna kwamen ging ik. Alles ging prima. Toen kwam Robin. Een kilo te veel bagage: 'Sorry, maar dit is te veel. Je moet er echt wat uit gaan halen.' Twee kilo en een paar snowboots lichter kon het wel. Toen kwamen Camiel en Anke aan de beurt. Alles was zonder problemen. De groep van Hanni was al klaar met het afgeven en zij gingen vast door naar de Douane, de tijd begon al te dringen. De grondstuardess had al een half uur overgewerkt en werd ondertussen vervangen door een andere. Dit duurde een tijdje en Robin, Camiel, Anke en ik gingen maar even verderop wachten totdat ze klaar waren. Na een kwartier te hebben gewacht kwam Moor naar ons toe en zei: 'Jongens. Agueda, Kirsten, Damian en ik kunnen niet mee. Of we moeten mee zonder onze bagage. Het laadruim zit vol en het kan niet anders. Wij nemen een volgende vlucht. Morgen ofzo. Jullie moeten snel rennen naar de gate om het vliegtuig te halen.' Nou, dat was even rennen naar de douane. Snel een security-check. Vanalles ging natuurlijk weer biepen en nadat Camiel en ik beide gefouileerd werden mochten we door naar het vliegtuig. Gelukkig was het niet al te ver weg. Halverwege hoorden wij al: 'This is a boarding call for the bla-bla-bla flight to Prague.' Dus wij nog harder rennen en komen aan bij de gate. Wij geven even aan de incheck-mevrouwen door dat de andere niet mee konden komen door het volle laadruim enzo. Deze mevrouw zei dat dit echt heel erge onzin was, dat ze gemakkelijk nog meekonden. Het laadruim was nog half leeg en de cabine ook. Maar goed, anyhow, ze gingen niet mee. We gingen het vliegtuig binnen en zagen de rest zitten.
Toen ook wij ons plekje hadden gevonden (schuin achter een half dronken Tsjech, die de hele reis in zichzelf aan het brabbelen was) kon het vliegtuig vertrekken richting Praag. Wij hadden met elkaar afgesproken dat we voordat we op het vliegtuig gingen nog een Burger King zouden nemen, maar omdat er op Schiphol geen tijd meer voor was, gingen we dat in Praag even doen. Geen Burger King te bekennen. Wel een McDonalds. Dus daarnaar opzoek met een kaart in de hand. Na een kwartier zoeken en aan twee maresjoesjee mannetjes het te hebben gevraagd bleek het achter de douane te zijn. Kon dus niet. Nou, dan maar de KFC. Een heel gedoe met die verrekte Tsjechische Kronen en het onrekenen ervan was het toch gelukt. Jeej! We konden betalen in Euro's... Maar er was niet genoeg wisselgeld terug in Euro's, dus kregen we kronen terug. Wat handig! We zijn er een uur en we hebben nog te veel kronen uit te geven!
Anyhow! We hebben daar lekker gegeten en gingen met zijn alles terug naar Hanni, die bij een cafe'tje op onze spullen aan het passen was. Gezamelijk gingen we toen naar ons vliegtuig toe, op weg naar Rusland! Na een half jaar erop te hebben gewacht kwamen we na een vlucht van ongeveer twee uur aan op het vliegveld Шеремeтьево. Neenee! Geen gate! Van een trappetje af. -26 C is toch wel heel erg kei koud! Snel een jas aan en de Duitse stadsbus in die ons naar de douane bracht. Daar moesten wij zonder te klieren twintig minuten in de rij staan. Hanni vertelde ons dat als we een beetje te luidruchtig waren, we weer achterin de rij gestuurd moesten worden. Hanni als eerste door de douane, daarna wij een voor een. Onze bagage zou bij lugage-pick-up-belt 4 aankomen. Nadat we er twintig minuten hadden gestaan kwam er een vent die ook uit Praag kwam ons zeggen dat we bij twee moesten zijn. Toen we daar stonden kwam een voor een onze bagage aan. En nee. Niet mijne! Jeej! Feest! Weer geen bagage! Er zit een vloek op die tas! Toen Saimi (lees: Mijn lieftallige zuster) naar Thailand ging kwam deze tas ook al een week te laat aan.
Ik samen met Hanni naar de Lost-And-Found balie toe. Ik mijn tas omschrijven en een telefoonnummer geven waar ik te bereiken was. Hanni zou de dag erna weer naar het vliegveld komen om Moor en de rest op te halen dus die zou de tas dan meenemen. Allebei een formuliertje ingevuld, alles zou helemaal goed komen.
Met zijn allen door de douane heen en daar stond de directrice van de school, samen met een engels docente een bordje met: Hanni de Heer, Yaroslavl, School 32.
Wij liepen erheen en kennismaken enzo. We liepen naar buiten toe om de bus in te gaan. Maar die stond iets verderop. Na een kwartier stond ie voor ons. Maar we mochten er niet in. Neenee! Hij mocht daar niet stoppen, dus moesten we met onze bagage slepen naar een parkeerplaats. 15 minuten gelopen (valt nog best mee, wacht maar). Ik had 'gelukkig' geen bagage, dus voor mij was het pomme-oeuf (appeltje-eitje). Daar stond onze bus: een dubbeldekker met plek voor 80 mensen. Wij waren met zijn 16'en. Dus de leerlingen zaten boven, voorin de bus bij het grote raam en Hanni, de directrice, engels docente en de twee buschauffeurs zaten beneden. Doordat we zo blij waren en opgewonden hebben we lang zitten zingen en blij zitten zijn, beneden was toch niets ervan te horen. Door het grote open raam hebben wij met verbijstering(en enige angst) zitten kijken naar het Russische verkeer. Een doorgaande weg en een afslag. Overal auto's! CHAOS, CRISIS IN DE ZAAL! Na een half uur waren we Moskou uit en lag er een twee baans weg voor ons. Wij dachten: 250 km, dat is zo'n twee en een half uur rijden. Nee hoor! 5 uur! Bij de eerste rest-stop maakten Camiel kennis met de Russische ijspegels. Hij geloofde nooit dat een ijspegel aan je tong kon blijven kleven, dus probeerde hij het. Hij zocht een mooi exemplaar uit en zette hem op zijn toch. Even vast blijven houden en voila. Een ijspegel aan je tong. Hij bleeg bungelen en het zag er zooooooo grappig uit. Totdat hij er genoeg van had en hem van zijn toch aftrok. Zijn tong bloeden als een rund. Hij had pijn, wij vonden het wel grappig! Na nog eens twee uur reden wij een stad binnen. Wij hadden ondertussen al het een en ander van onze partners gehoord van de Engels Docente. Ik zat bij Dima. De lerares kende hem niet zo goed, maar zijn zus wel. Die studeerde nu 3 jaar Chinees aan een universiteit in St Petersburg en was nu in Yaroslavl omdat ze vakantie had. En ze sprak goed engels. Daar was ik heel blij om. Anke had toen ook gehoord dat zij er eerder uit moest, aangezien haar familie in een voorstadje woonde. De bus stopte en er stonden twee mensen buiten. Iedereen keihard zwaaien. Zij zwaaiden terug. Anke liep met Hanni de bus uit en er kwam drie andere mensen aanlopen. Anke liep met deze mensen mee en die andere twee bleven staan. Waren het gewoon mensen die op de stadsbus aan het wachten waren! HAHAHA! Anke liep met deze mensen mee en wij reden weer weg. Wij hadden het eigenlijk wel met haar te doen.
Na een busreis van nog eens twintig minuten kwamen wij aan bij een groot gebouw met een groep mensen ervoor. Wij wisten toen, dit is het! Niemand durfte eigenlijk als eerste naar buiten toe. Dus ik ging maar. Ik liep naar de Engels docente toe die toen Dima bij zich riep. Een klein, dikkig ventje van 13 jaar. Ik gaf hem een hand en zijn vader. Ik zag nog een meisje en een vrouw staan, dus ik stelde me ook maar voor. Bleken de 'moeder' en de partner van Robin te zijn. Ja, weet ik veel. Ik liep weg met Dima en Sasha (Eigenlijk Alexandr, maar ze noemde hem Sasha, dus doe ik dat ook maar, ik voelde me wel part of the family) en kwam na twee minuten aan bij een van de zovele Sovjet Flats. Dima deed de deur op en en rende de trap op. Vader liep mank door een gebroken been en was dus wat langzamer. Ik kom aan in het appartement en ontmoet Nastja en Helena, de zus en moeder van Dima. De zus spreek goed Engels dus die begin gelijk een heel gesprek met me te voeren en vertaald de helft van de tijd voor Fasja en Masja (Vader en Moeder op zijn Russisch Engels uitgesproken). We gaan aan de thee en daarna naar bed. Ze vrezen echter wel of ik in het bed pas. Ik ga erin liggen en ik pas er net in. Zij blij, ik blij. De zus zegt: 'Zeg maar als je deze kamer vervelend vindt, dan ruilen we wel. Er loopt namelijk een weg langs die vroeg begint.' En dat was zo! Om half 6 begon het zo'n beetje en liep door tot half 12 's avonds. Maarja, na twee dagen merkt je er niets meer van. Gelukkig had ik nog een tandenborstel in mijn jaszak zitten (niemand weet hoe en waarom die erin zat, maar ik vond het wel relax). Mijn toilettas zat in mijn tas en die was natuurlijk nog ergens waarvan ik niet wist waar. Ik lag op bed en binnen enkele minuten sliep ik lekker.