Dag 2, 3 en 4

De tweede dag werd ik wakker en ik hoorde meteen wat de zus bedoelde. Het klonk alsof je bed gewoon naast een weg stond. Je kon bijna de mensen in de auto's horen praten. Ik ging naar de wc en liep vervolgens naar de woonkamer toe. Daar was moeder bezig blini's te bakken. Het rook super lekker! Ik zei dat ik in Nederland ook wel eens pannekoeken heb gebakken. Ze barsten allemaal in lachen uit en ik moest voordoen hoe ik dat deed. Ik deed wat beslag in de pan en hij was niet 100% perfect, maar hij zag er goed uit. De camera kwam tevoorschijn en ik moest het nog een keer doen! Nou, vooruit ik maak er nog wel eentje! 'Heb je weleens gebowlt? Nou, dan gaan we dat doen!' Prima! Heb ik een uur gebowlt met mijn Russische broertje en zus. Was echt heel grappig en gezellig. Ik was bestwel slecht. In een potje heb ik 47 pins omgegooit. Dat is echt SLECHT! Ik weet het, ik weet het. Maarja je kan niet alles hebben he? Daarna zijn we met de toyota Rav4 van de ouders door de stad heen gereden. De vader werkte bij de gemeente (en de moeder volgens mij ook, maar dat weet ik niet zeker) dus wist veel over de stad en heeft heel veel uitgelegd. Foto's gemaakt en gezellig gepraat met die zus (want Dima was te verlegen om iets te zeggen). Omdat ik van snowboarden hield hebben we 1,5 uur in de auto gezeten om naar een snowboardheuvel te kijken. Het was -20, dus zeiden ze: Het is te koud om te boarden maar we kunnen het later wel doen, als het warmer is. Nou, prima. Toen zijn we weer naar Yaroslavl gereden en hebben we gegeten. 's Avonds zouden we naar een ijshockeywedstrijd gaan, maar die was opeens afgelast, dus gingen we maar gewoon schaatsen. Robin en zijn partner gingen ook, dus dat was heel gezellig! Voor het schaatsen had Robin mij gebelt of ik ook zou gaan. Hij bood toen aan om wat onderbroeken en een shirt te geven, aangezien mijn koffer er nog niet was. Na het schaatsen kwam ik thuis en daar stond mijn koffer! Ik meteen helemaal blij :D Lekker mijn eigen kleding weer.
De volgende dag zagen we weer iedereen opschool. Allemaal druk praten over hoe de gezinnen waren en hoe iedereen de dag ervoor was doorgekomen. Ook waren Damian, Agueda, Kirsten en Moor de dag ervoor aangekomen. Ik hoorde ook van Hanni het verhaal over mijn tas. Hanni kwam aan op het vliegveld en mijn koffer was aangekomen. Maar aangezien we geen officieel formulier hadden waarin stond dat Hanni als verantwoordelijke voor de groep was kreeg ze niet zonder problemen de tas mee. Ze moest opschrijven watvoor spullen er in de tas zaten. Ze begon met broeken, tshirts, een fotoboek (had ik tegen haar verteld dat ik die zou geven aan dat gezin). Vervolgens moest ze verklaren dat de schuld bij schiphol lag en dat het bagage-label op de verkeerde tas was aangehecht en dat het dus eigenlijk haar eigendom was. Corruptie ten voeten uit! Maargoed! Ik had mijn tas weer, ik was helemaal blij! Toen kregen we een tour door de school. We zijn in totaal in 20 verschillende klaslokalen geweest, van allerlei verschillende soorten vakken. Het ergste was nog wel dat er gewoon les gegeven werd. We kwamen daar gewoon binnen rennen om even te kijken, de hele klas stond elke keer op voor ons. Echt super grappig om te zien, maar het voelde niet helemaal goed om de les te verstoren voor alleen een klein kijkje. Maarja, zij wilden het, dus wij doen het. Vervolgens zijn we naar het school museum geweest: Een lokaaltje met een paart artefacts van de Groot Patriotische Oorlog en met de grote plaatselijke helden, oorlogsstrijders die waren gestorven voor hun vaderland. Er was een ventje die ons rondleidde, hij had een prijs ermee gewonnen en de directrice was helemaal trots op hem. Daarna kwam onze eerste aanraking met het hoogstaande schoolcafetaria eten. Wat was dat ongelovelijk smerig zeg! Vieze uien soep met aardappelpuree met koude vis erbij. Kom op jongens, wij zijn jullie gasten! Dat is misschien wel een beetje lullig om te zeggen, maar het was niet echt bepaald een succes! Sommige mensen waren al naar een supermarkt geweest, dus die hadden nog wat lekkers in hun tas zitten, maarja ik niet! Dus dat was afzien. Daarna zijn we in een bus gegaan en zijn we met een gids door de stad gereden. We hebben ook zelf een heel stuk gelopen daarna. Dat was wel iets minder, want het was nog steeds heel koud, -15. We hebben natuurlijk ook hier weer heel erg veel lol gehad. We liepen langs een kapelletje waar verliefde stelletjes elkaars liefde laten blijken door een slot aan het hek te maken. Ik geloof dat bijna iedereen daar met elkaar is getrouwd. Dat was heel erg grappig. Daarna zijn we naar huis gegaan. Er was savonds een mogelijkheid om naar de 'gym' van de school te gaan. Dus wij dachten, lekker een potje volleyballen ofzo. Maar nee. Een gym is dus echt gewoon een sportschool met fitessapperaten. Maar dan die van 20 jaar geleden. Die bijna allemaal wel iets mankeren. Ja, super leuk dus. Na een kwartier was iedereen geloof ik daar weer weg. Er was een journaliste van een lokale krant die ons interviews ging afnemen over hoe we het daar vonden enzo. Na deze hoogstaande interviews (die vrouw sprak amper engels, dus de vragen waren heel kort) zijn we met bijna alle Nederlanders en Russen gaan rondlopen. Dat vonden we allemaal wel een leuk idee. Maar het was koud enzo. Gelukkig gingen we toen een cafetje in, waar we drankjes 'on the house' kregen, super chill! Zodat we nog een keertje terugkwamen met zo'n grote groep. Jaja! Doen we... NOT! We zijn er nooit meer geweest! Toen zijn we naar huis gegaan en hebben we gegeten. Daarna ging ik naar bed toe.
De dag erna zijn we met de stadsbus naar een plaatselijke fabriek gegaan. Een fabriek voor allerlei soorten katoen enzo. Eerst kregen we een rondleiding door het museum van de fabriek. Je denkt: Waarom heeft een fabriek zijn eigen museum? Russen zijn TE trots op hun Moedertje Rusland en dat laten ze aan alles zien. De fabriek bestond al 200 jaar, heel mooi allemaal. Maar de vrouw die ons rondleidde was enigszins langdradig en sprak alleen Russisch. Dit werd krakemikkig vertaald door een engels docente waarvan we allemaal vonden dat ze geen les mocht geven. Haar engels was nog slechter dan dat van ons, en zij heeft ervoor gestudeerd (mag ik hopen)! Toen kregen we een rondleiding door de fabriek. Als een Nederlandse inspecteur langs zou komen, zou hij voor binnen te zijn geweest de fabriek al moeten sluiten door overtredingen. Het zijn echt arbeidsomstandigheden waarvan je denkt: WAAAAAAT? Hoe kan je daarin werken. Echt onvoorstelbare stank, onchille warmte, te hard geluid. Ik zou er voor geen goud willen werken.
Daarna zijn we in twee groepen opgedeeld. De ene groep ging eerst naar ene Traditional Russian Farmhouse. We werden hier verwelkomt door twee oude vrouwtjes die ons thee gaven en lekkere broodjes. Daarna hebben we nog een superleuk spel gespeeld, met in een kring ofzo. Ik begreep het niet helemaal maar ik was de prins en moest binnen de kring komen, naar mijn prinses, Iris. Daarna moest ik haar zoenen (PROBLEEM! Iris is namelijk de beste vriendin van Francine!), danmaar op de hand. Toen moest ik een nieuwe prinses uitzoeken. Nou, danmaar dat oude vrouwtje. Ik dacht ervan af te zijn. Moest zij mij ook gaan zoenen opeens! WAT? Ze was echt eng! En ze stonk een beetje. Maarja. Toen was ik daar weer vanaf. Daarna zijn we naar een andere school geweest, waar we het museum van The First Spacewoman Tereshkova hebben bekeken. Dat was echt rete saai, maarja. Daarna zijn we met de bus teruggegaan naar huis. Savonds hadden we een welkomsfeest. We hebben toen anderhalf uur gekeken naar optreden van allerlei schoolkinderen. Het was wel leuk, en een aardig gebaar. Maar na een tijdje werd het een beetje saai. Na deze leuke verwelkoming zijnwe met zijn allen naar de McDonalds gelopen, waar we ons te buiten zijn gegaan aan ons-welbekende hamburgers. Na een paar dagen van onbekend voedsel was dat wel weer lekker. We zijn daarna verder gaan wandelen. Voor het kindertheater hebben we met de hele groep een spelletje gespeeld. Het was niet zo heel erg leuk. Dus verzonnen we allemaal andere liedjes te zingen. Het was allemaal super leuk! Daarna weer naar huis toe, om weer te gaan slapen.