Het laatste en ook kortste berichtje!

Na een dagje lekker ijsgevist te hebben, stond ik weer vroeg op. We moesten om half 10 op school zijn, om weer 2 lessen te volgen. Eerst een lesje engels. Ik wilde eigenlijk naar de sportles gaan, maar de leraar was ziek, dus kon het niet. Bij engels moest ik naast een Russische gozer zitten. Ik weet niet meer hoe hij heette, maar zijn kin bevatte een viezig baardje. Ga je scheren ofzo! Daarna zijn we naar een Russische les geweest. We hebben hier geleerd hoe je dankjewel moest zeggen en alsjeblieft. Daar hadden we niets aan, dat wisten we natuurlijk allang. Na het Russisch zijn weer naar de sportzal (ziet er fout uit, maar zo noemden die russen de sportzAAl.), waar we gingen volleyballen. Hanni heeft ook nog even mee gedaan, net zoals de Russische sportleraar. Muhahahah! Hij deed mee, ze voelden zich echt superstoer, maar we wonnen alsnog! Haha! Na het volleyballen moesten we nog een potje schaken of dammen. We moesten spelen tegen kinderen van nog geen 10 jaar, maar alsnog hebben we bijna allemaal het nog verloren. Beetje jammer, maar ach. We gunden het ze gewoon heel erg! Daarna weer een goddelijke maaltijd in de cafetaria. Een van de meisjes was jarig, dus kregen we allemaal een stukje taart. Naast de vieze soep en macaroni was het meester!... Dachten wij.... Die taart was vies! Ongelovelijk, echt! Hoe kan je iets zo vies maken. Daarna zijn we met de tram naar het oudste klooster van de stad gegaan. We kregen ook hier weer een rondleiding. Camiel vond het wel leuk om in een 1,5 m hoge berg sneeuw te stampen. De gids zei: 'Het kan nu nog, je hoofd in een berg russische sneeuw steken.' Zeg dat nou niet tegen Camiel, dan doet ie het echt. Ja, ik weet het, ik heb ervaring ermee. Spreek foute ideeen niet uit met hem in de buurt, hij doet het! Dat heeft wel voor een heel aantal goede lachmomenten gezorgd! Camiel stond dus op zijn hoofd in een berg met sneeuw. Hierna zijn we naar een souvenirwinkeltje gegaan, waar alle mogelijk denkbare souvenirs stonden. Ik heb hier nog een baboeska en een lelijk lepeltje gekocht.
Daarna zijn we met zijn allen naar een pizzeria geweest, waar we door Moor en Hanni getrakteerd werden op een halve pizza en weer eens pepsi. Hij was echt superlekker! Hierna zijn we naar een andere pizzeria geweest, waar we gezellig hebben gezeten en gedronken. Damian en ik hadden nog honger dus hadden we nog een pizza besteld. Na deze zaten we nog niet vol en het smaakte naar meer, dus hadden we er nog een haald. Dat was dus bijna 2 pizza's in 2 uur. SUPER! We gingen na 2 uur daar weg om naar een ander cafe te gaan. Ik wilde wel naar huis toe, maar mijn ventje had een beetje te veel bier gedronken dus was een beetje aangeschoten en wilde niet naar huis toe. Dan zouden zijn ouders merken dat hij had gedronken. Nou, dat had je toch? Laten we naar huis gaan! Neee!Nee! Het mag echt neit, we gaan verder! Nou, vooruit. Ik ben de slechtste niet. We liepen weg van alle cafe's op zoek naar een andere. We liepen langs 3 cafe's maar die waren allemaal niet goed genoeg. Vervolgens gingen we de tram in. Waarom zou je een tram nemen naar een cafe, terwijl je er langs eentje loopt? Zeg gewoon als je naar huis toe wilt, maar ga niet beloven dat we naar een cafe gaan en over zeggen: Nee, deze is niet. We hadden er al helemaal geen zin meer in en gingen toen dus ook maar naar huis toe. Mijn ventje wilde nu wel, zijn buzz was een stuk minder geworden. Meteen naar bed toe, toen we thuis kwamen. De volgende ochtend hadden we vrij, we hoefden toen pas weer om 2 uur op school te zijn. We zijn sochtends nog even naar de supermarkt geweest om nog 5 pakken van Ruslands lekkerste koekjes te kopen en roebels op te maken. Daarnaast ook nog wat chips en wat water en cola gekocht. Toen weer naar huis en rond 1 uur kwamen de ouders thuis om nog even samen te lunchen. Ik kreeg allemaal cadeautjes om huis te geven, het paste amper in mijn tas. Om 2 uur gingen we richting school. We moesten onze stukje voor de afsluitavond nog even oefenen. We hebben samen het volkslied, Het is een Nacht (van Guus Meeuwis) en Kalinka Malinka gezongen. En hoofd-schouders-knie-en-teen en toeter op je waterscooter. Heel leuk allemaal. Maar voor we dit allemaal konden opvoeren moesten we nog een voorstelling van 2 uur bekijken van de Russen zelf. Het was leuk om te zien, dit was allemaal in het Engels.Toch was het enigszins langdradig. Na ons geweldige optreden kregen we nog tasje met een boekje van de stad en nog watg kleine dingetjes van de school. Ook kregen we een ballon met een foto van de groep eraan. Deze ballonnen hebben we met zijn alles buiten opgelaten. Tegelijkertijd waren Robin en Camiel in hun zwembroek door de sneeuw aan het rollen. De sneeuw was al een paar dagen aan het smelten en weer opvriezen, dus het was redelijk hard en scherp. Ze hebben naast de foto's hier nog wel wat herrinneringen aan over gehouden. Na deze hilarische actie was er een disco in het auditorium. Maar daar hadden we helemaal geen zin in, want het was super rustig en er was stomme muziek. We zijn toen met de hele groep met de bus naar het centrum gegaan. Weer naar een pizzeria op zoek, maar de meeste zaten vol. We kwamen toen weer uit bij Mario, waar we al eerder waren geweest. We hebben hier een geweldig gezellige laatste avond gehad! De meeste zijn toen naar huis gegaan, we moesten die dag erna weer om half 6 weer op, om naar het vliegveld te gaan.
Het ontbijt was weer gezellig, lekkere kwark- en appel in bladerdeeg. Echt superlekker! Ik kreeg toen van moeder: twee flesjes cola, een zak cornflakes, 11 manderijnen en chocola. Mijn tas zat toen echt bomvol met alleen maar eten! Superlekker natuurlijk!
Het afscheid van moeder en zus was redelijk ongemakkelijk. Ze vonden het allebei heel erg leuk dat ik er was, maar huilen dat kwam er niet van (gelukkig!). Ik ben doen met paps en Dima met de auto 2 minuten naar het plein gereden. Daar hebben we van iedereen afscheid moeten nemen. Nastya en Alina hadden allebei echt de hele tijd tranen in hun ogen. Ik vond dat niet zo leuk, dat geeft een stom gevoel aan het einde. In een emailtje dat ik vandaag van haar ontving schreef ze: iedereen moest huilen toen jullie wegreden. Ik geloof dat de meeste nederlanders het ook niet zo leuk vonden, maar ik heb geen enkele traan gezien!
De busreis naar het vliegveld duurde weer 5 uur. Hilariteit ten top weer natuurlijk! De laatste keer gezeur van Snorry in het Russisch. Ik ga dat wel missen hoor. Maar het mooiste was nog wel dat ze Tie Sam Znajes zei!( het betekent Je weet het zelf wel. Een tijdje geleden was er in Nederland een bescheiden hitje: Jeweetzelluf. Tijdens onze Russische les in Nederland hadden we de lerares gevraagd hoe je jeweetzelluf in he Russisch zei: Tie Sam Znajes. Damian en ik hebben de hele week Tie Sam Znajes lopen roepen) Echt de mooiste Russische afsluiter die wij maar konden verzinnen! Bij de douane ging alles goed en geen enkele probleem. Achter de douane deed iedereen er alles aan om hun roebels op te maken. Robin, Arno, Camiel en Michael wilden nog wodka hebben. Robin en Camiel kregen het zelf mee, Anro en Michael waren nog te jong en moesten hulp van Moor hebben. De vlucht van Moskou naar Amsterdam liep vlekkeloos. Camiel wilt later graag piloot worden en had via een stewardess geregeld dat hij in de cockpit mocht kijken en het vluchtplan mocht hebben. Echt supervet voor hem natuurlijk! Na door de grens te zijn gekomen en onze bagage opgehaald te hebben, zagen we onze ouders weer! Na twee weken was dat wel weer even heel leuk! Een half uur arriveerde een vliegtuig uit Barcelona, waar mijn allerliefste vriendin in zat. Daar heb ik nog even op gewacht en toen was het weer terug naar huis. Over vlakke wegen. Zonder randdebielen die alles proberen af te snijden. Zonder Snorry die loopt te zeuren over blijven zitten. Ik vond het echt een super leuke ervaring en had het absoluut niet willen missen, maar teruggaan naar Rusland vind ik absoluut niet nodig. Er is niets te beleven.